سيستم عامل بدون شک مهمترين نرم افزار در کامپيوتر است . پس از روشن کردن کامپيوتر اولين نرم افزاری که مشاهده می گردد سيستم عامل بوده و آخرين نرم افزاری که قبل از خاموش کردن کامپيوتر مشاهده خواهد شد، نيز سيستم عامل است . سيستم عامل نرم افزاری است که امکان اجرای تمامی برنامه های کامپيوتری را فراهم می آورد. سيستم عامل با سازماندهی ، مديريت و کنترل منابع سخت افزاری امکان استفاده بهينه و هدفمند آنها را فراهم می آورد.

سيستم عامل بدون شک مهمترين نرم افزار در کامپيوتر است . پس از روشن کردن کامپيوتر اولين نرم افزاری که مشاهده می گردد سيستم عامل بوده و آخرين نرم افزاری که قبل از خاموش کردن کامپيوتر مشاهده خواهد شد، نيز سيستم عامل است . سيستم عامل نرم افزاری است که امکان اجرای تمامی برنامه های کامپيوتری را فراهم می آورد. سيستم عامل با سازماندهی ، مديريت و کنترل منابع سخت افزاری امکان استفاده بهينه و هدفمند آنها را فراهم می آورد. سيتم عامل فلسفه بودن سخت افزار را بدرستی تفسير و در اين راستا امکانات متعدد و ضروری جهت حيات ساير برنامه های کامپيوتری را فراهم می آورد.
تمام کامپيوترها از سيستم عامل استفاده نمی نمايند. مثلا" اجاق های مايکرويو که در آشپزخانه استفاده شده دارای نوع خاصی از کامپيوتر بوده که از سيستم عامل استفاده نمی نمايند. در اين نوع سيستم ها بدليل انجام عمليات محدود و ساده، نيازی به وجود سيستم عامل نخواهد بود. اطلاعات ورودی و خروجی با استفاده از دستگاههائی نظير صفحه کليد و نمايشگرهای LCD ، در اختيار سيستم گذاشته می گردند. ماهيت عمليات انجام شده در يک اجاق گاز مايکروويو بسيار محدود و مختصر است، بنابراين همواره يک برنامه در تمام حالات و اوقات اجراء خواهد شد.
برای سيستم های کامپيوتری که دارای عملکردی بمراتب پيچيده تر از اجاق گاز مايکروويو می باشند، بخدمت گرفتن يک سيستم عامل باعث افزايش کارآئی سيستم و تسهيل در امر پياده سازی برنامه های کامپيوتری می گردد. تمام کامپيوترهای شخصی دارای سيستم عامل می باشند. ويندوز يکی از متداولترين سيستم های عامل است . يونيکس يکی ديگر از سيستم های عامل مهم در اين زمينه است . صدها نوع سيستم عامل تاکنون با توجه به اهداف متفاوت طراحی و عرضه شده است. سيستم های عامل مختص کامپيوترهای بزرگ، سيستم های روبوتيک، سيستم های کنترلی بلادرنگ ، نمونه هائی در اين زمينه می باشند. 

سيستم عامل با ساده ترين تحليل و بررسی دو عمليات اساسی را در کامپيوتر انجام می دهد :

· مديريت منابع نرم افزاری و سخت افزاری يک سِستم کامپيوتری را برعهده دارد. پردازنده ، حافظه، فضای ذخيره سازی نمونه هائی از منابع اشاره شده می باشند .

· روشی پايدار و يکسان برای دستيابی و استفاده از سخت افزار را بدو ن نياز از جزئيات عملکرد هر يک از سخت افزارهای موجود را برای برنامه های کامپيوتری فراهم می نمايد

اولين وظيفه يک سيستم عامل، مديريت منابع سخت افزاری و نرم افزاری است . برنامه های متفاوت برای دستيابی به منابع سخت افزاری نظير: پردازنده ، حافظه، دستگاههای ورودی و خروجی، حافطه های جانبی، در رقابتی سخت شرکت خواهند کرد. سيستم های عامل بعنوان يک مدير عادل و مطمئن زمينه استفاده بهينه از منابع موجود را برای هر يک از برنامه های کامپيوتری فراهم می نمايند.

وظيفه دوم يک سيستم عامل ارائه يک رابط ( اينترفيس ) يکسان برای ساير برنامه های کامپيوتری است . در اين حالت زمينه استفاده بيش از يک نوع کامپيوتر از سيستم عامل فراهم شده و در صورت بروز تغييرات در سخت افزار سيستم های کامپيوتری نگرانی خاصی از جهت اجرای برنامه وجود نخواهد داشت، چراکه سيستم عامل بعنوان ميانجی بين برنامه های کامپيوتری و سخت افزار ايفای وظيفه کرده و مسئوليت مديريت منابع سخت افزاری به وی سپرده شده است .برنامه نويسان کامپيوتر نيز با استفاده از نقش سيستم عامل بعنوان يک ميانجی براحتی برنامه های خود را طراحی و پياده سازی کرده و در رابطه با اجرای برنامه های نوشته شده بر روی ساير کامپيوترهای مشابه نگرانی نخواهند داشت . ( حتی اگر ميزان حافظه موجود در دو کامپيوتر مشابه نباشد ) . در صورتی که سخت افزار يک کامپيوتر بهبود و ارتقاء يابد، سيستم عامل اين تضمين را ايجاد خواهد کرد که برنامه ها، در ادامه بدون بروز اشکال قادر به ادامه حيات وسرويس دهی خود باشند. مسئوليت مديريت منابع سخت افزاری برعهده سيتم عامل خواهد بود نه برنامه های کامپيوتری، بنابراين در زمان ارتقای سخت افزار يک کامپيوتر مسئوليت سيتستم عامل در اين راستا اولويت خواهد داشت . ويندوز 98 يکی از بهترين نمونه ها در اين زمينه است . سيستم عامل فوق بر روی سخت افزارهای متعدد توليد شده توسط توليدکنندگان متفاوت اجراء می گردد. ويندوز 98 قادر به مديريت و استفاده از هزاران نوع چاپگر ديسک و ساير تجهيزات جانبی است .

سيستم های عامل را از بعد نوع کامپيوترهائی که قادر به کنترل آنها بوده و نوع برنامه های کاربردی که قادر به حمايت از آنها می باشند به چهار گروه عمده تقسيم می نمايند.

· سيستم عامل بلادرنگ (RTOS). از اين نوع سيستم های عامل برای کنترل ماشين آلات صنعتی ، تجهيزات علمی و سيستم های صنعتی استفاده می گردد. يک سيستم عامل بلادرنگ دارای امکانات محدود در رابطه با بخش رابط کاربر و برنامه های کاربردی مختص کاربران می باشند. يکی از بخش های مهم اين نوع سيستم های عامل ، مديريت منابع موجود کامپيوتری بگونه ای است که يک عمليات خاص در زمانی که می بايست ، اجراء خواهند شد.

· تک کاربره - تک کاره . همانگونه که از عنوان اين نوع سيستم های عامل مشخص است، آنها بگونه ای طراحی شده اند که قادر به مديريت کامپيوتر بصورتی باشند که يک کاربر در هر لحظه قادر به انجام يک کار باشد. سيستم عامل Palm OS برای کامپيوترهای PDA نمونه ای مناسب از يک سيستم عامل مدرن تک کاربره و تک کاره است .

· تک کاربره - چندکاره . اکثر سيستم های عامل استفاده شده در کامپيوترهای شخصی از اين نوع می باشند. ويندوز 98 و MacOS نمونه هائی در اين زمينه بوده که امکان اجرای چندين برنامه بطور همزمان را برای يک کاربر فراهم می نمايند. مثلا" يک کاربر ويندوز 98 قادر به تايپ يک نامه با استفاده از يک واژه پرداز بوده و در همان زمان اقدام به دريافت يک فايل از اينترنت نموده و در همان وضعيت محتويات نامه الکترونيکی خود را برای چاپ بر روی چاپگر ارسال کرده باشد.

· چندکاربره . يک سيستم عامل چند کاربره ، امکان استفاده همزمان چندين کاربر از منابع موجود کامپيوتر را فراهم می آورند. منابع مورد نياز هر يک از کاربران می بايست توسط سيستم عامل بدرستی مديريت تا در صورت بروز اشکال در منابع تخصيص يافته به يک کاربر، بر روند استفاده ساير کاربران از منابع مورد نظر اختلالی ايجاد نگردد. يونيکس، VMS و سيستم های عامل کامپيوترهای بزرگ نظير MVS نمونه هائی از سيستم های عامل چندکاربره می باشند.

در اينجا لازم است که به تفاوت های موجود سيستم های عامل " چند کاربر " و " تک کاربر" در رابطه با امکانات شبکه ای اشاره گردد. ويندوز 2000 و ناول قادر به حمايت از صدها و هزاران کاربر شبکه می باشند اين نوع سيستم های عامل بعنوان سيستم عامل چند کاربره واقعی در نظر گرفته نمی شوند.

در ادامه با توجه به شناخت مناسب بوجود آمده در دررابطه با انواع سيستم های عامل به عمليات و وظايف سيستم عامل اشاره می گردد.

وظايف سيستم عامل
پس از روشن نمودن کامپيوتر، لولين برنامه ای که اجراء می گردد ، مجموعه دستوراتی می باشند که در حافظه ROM ذخيره و مسئول بررسی صحت عملکرد امکانات سخت افزاری موجود می باشند. برنامه فوق (POST) ، پردازنده ، حافظه و ساير عناصر سخت افزاری را بررسی خواهد کرد . پس از بررسی موفقيت آميز برنامه POST ، در ادامه درايوهای ( هارد ، فلاپی ) سيستم فعال خواهند شد. در اکثر کامپيوترها ، پس از فعال شدن هارد ديسک ، اولين بخش سيستم عامل با نام Bootstrap Loader فعال خواهد شد. برنامه فوق صرفا" دارای يک وظيفه اساسی است : انتقال ( استقرار ) سيستم عامل در حافظه اصلی و امکان اجرای آن . برنامه فوق عمليات متفاوتی را یه منظور استفرار سيستم عامل در حافظه انجام خواهد داد.

سيستم عامل دارای وظايف زير است :

· مديريت پردازنده

· مديريت حافظه

· مديريت دستگاهها ( ورودی و خروجی )

· مديريت حافظه جانبی

· اينترفيس برنامه های کاربردی

· رابط کاربر

وظايف شش گانه فوق ، هسته عمليات در اکثر سيستم های عامل است . در ادامه به تشريح وظايف فوق اشاره می گردد :

مديريت پردازنده
مديريت پردازنده دو وظيفه مهم اوليه زير را دارد :

· ايجاد اطمينان که هر پردازه و يا برنامه به ميزان مورد نياز پردازنده را برای تحقق عمليات خود ، اختيار خواهد کرد.

· استفاده از بيشترين سيکل های پردازنده برای انجام عمليات

ساده ترين واحد نرم افزاری که سيستم عامل یه منظور زمانبندی پردازنده با آن درگير خواهد شد ، يک پردازه و يا يک Thread خواهد بود. موقتا" می توان يک پردازه را مشابه يک برنامه در نظر گرفت ، در چنين حالتی مفهوم فوق ( پردازه ) ، بيانگر يک تصوير واقعی از نحوه پردازش های مرتبط با سيستم عامل و سخت افزار نخواهد بود. برنامه های کامپيوتری ( نظير واژه پردازها ، بازيهای کامپيوتری و ...) در حقيقت خود يک پردازه می باشند ، ولی برنامه های فوق ممکن است از خدمات چندين پردازه ديگر استفاده نمايند. مثلا" ممکن است يک برنامه از پردازه ای یه منظور برقراری ارتباط با ساير دستگاههای موجود در کامپيوتر استفاده نمايد. پردازه های فراوان ديگری نيز وجود دارد که با توجه به ماهيت عمليات مربوطه ، بدون نياز به محرک خارجی ( نظير يک برنامه ) فعاليت های خود را انجام می دهند. يک پردازه ، نرم افزاری است که عمليات خاص و کنترل شده ای را انجام می دهد. کنترل يک پردازه ممکن است توسط کاربر ، ساير برنامه های کاربردی و يا سيستم عامل صورت پذيرد.

سيستم عامل با کنترل و زمانبندی مناسب پردازه ها زمينه استفاده از پردازنده را برای آنان ، فراهم می نمايد. در سيستم های " تک - کاره " ، سيستم زمانبندی بسيار روشن و مشخص است . در چنين مواردی، سيستم عامل امکان اجرای برنامه را فراهم و صرفا" در زمانيکه کاربر اطلاعاتی را وارد و يا سيستم با وقفه ای برخورد نمايد ، روند اجراء متوقف خواهد شد. وقفه ، سيگنال های خاص ارسالی توسط نرم افزار و يا سخت افزار برای پردازنده می باشند. در چنين مواردی منابع صادر کننده وقفه درخواست برقراری يک ارتباط زنده با پردازنده برای اخذ سرويس و يا ساير مسائل بوجود آمده ، را می نمايند. در برخی حالات سيستم عامل پردازه ها را با يک اولويت خاص زمانبندی می نمايد . در چنين حالتی هر يک از پردازه ها با توجه به اولويت نسبت داده شده به آنان ، قادر به استفاده از زمان پردازنده خواهند بود. در اينچنين موارد ، در صورت بروز وقفه ، پردازنده آنها را ناديده گرفته و تا زمان عدم تکميل عمليات مورد نظر توسط پردازنده ، فرصت پرداختن به وقفه ها وجود نخواهد داشت . بديهی است با توجه به نحوه برخورد پردازنده ( عدم توجه به وقفه ها ) ، در سريعترين زمان ممکن عمليات و فعاليت جاری پردازنده به اتمام خواهد رسيد. برخی از وقفه ها با توجه به اهميت خود ( نظير بروز اشکال در حافظه و يا ساير موارد مشابه ) ، قابل اغماص توسط پردازنده نبوده و می بايست صرفنظر از نوع و اهميت فعاليت جاری ، سريعا" به وقفه ارسالی پاسخ مناسب را ارائه گردد.

پردازنده ، با توجه به سياست های اعمال شده سيستم عامل و بر اساس يک الگوريتم خاص ، در اختيار پردازه های متفاوت قرار خواهد گرفت . در چنين مواردی پردازنده مشغول بوده و برای اجراء ، پردازه ای را در اختيار دارد. در زمانيکه پردازنده درگير يک پردازه است ، ممکن است وقفه هائی از منابع متفاوت نرم افزاری و يا سخت افزاری محقق گردد. در چنين وضعيتی با توجه به اهميت و جايگاه يک وقفه ، پردازنده برخی از آنها را ناديده گرفته و همچنان به فعاليت جاری خود ادامه داده و در برخی موارد با توجه به اهميت وقفه ، فعاليت جاری متوقف و سرويس دهی به وقفه آغاز خواهد شد.

در سيستم های عامل " تک - کاره " ، وجود وقفه ها و نحوه مديريت آنها در روند اجرای پردازه ها تاثير و پيچيدگی های خاص خود را از بعد مديريتی بدنبال خواهد داشت . در سيستم های عامل |"چند - کاره " عمليات بمراتب پيچيده تر خواهد بود. در چنين مواردی می بايست اين اعتقاد بوجود آيد که چندين فعاليت بطور همزمان در حال انجام است . عملا" پردازنده در هر لحظه قادر به انجام يک فعاليت است و بديهی است رسيدن به مرز اعتقادی فوق ( چندين فعاليت بطور همزمان ) مستلزم يک مديريت قوی و طی مراحل پيچيده ای خواهد بود. در چنين حالتی لازم است که پردازنده در مدت زمان يک ثانيه هزاران مرتبه از يک پردازه به پردازه ه ديگر سوئيچ تا امکان استفاده چندين پردازه از پردازنده را فراهم نمايد . در ادامه نحوه انجام عمليات فوق ، تشريح می گردد :

· يک پردازه بخشی از حافظه RAM را اشغال خواهد کرد

· پس از استفرار بيش از يک پردازه در حافظه ، پردازنده بر اساس يک زمانبندی خاص ، فرصت اجراء را به يکی از پردازه ها خواهد داد.

· پردازنده ، بر اساس تعداد سيکل های خاصی پردازه را اجراء خواهد کرد .

· پس ازاتمام تعداد سيکل های مربوطه ، پردازنده وضعيت پردازه ( مقاير ريجسترها و ...) را ذخيره و به پردازه اتمام زمان مربوطه را اعلام می نمايد.

· پردازنده در ادامه اطلاعات ذخيره شده در رابطه با پردازه ديگر را فعال ( ريجسترها و ...) و زمينه اجرای پردازه دوم فراهم می گردد.

· پس ازاتمام تعداد سيکل های مربوطه ، پردازنده وضعيت پردازه ( مقاير ريجسترها و ...) را ذخيره و به پردازه اتمام زمان مربوطه را اعلام و مجددا" پردازه اول جهت اجراء فعال خواهد گرديد.

تمام اطلاعات مورد نياز یه منظور مديريت يک پردازه در ساختمان داده ای خاص با نام PCB)Process Control Block) ، نگهداری می گردد. پردازنده در زمان سوئيچ بين پردازه ها ، از آخرين وضعيت هر پردازه با استفاده از اطلاعات ذخيره شده در PCB آگاهی پيدا کرده و در ادامه زمينه اجرای پردازه مورد نظر بر اساس تعداد سيکل های در نظر گرفته شده فراهم خواهد شد. برای هر پردازه يک PCB ايجاد و اطلاعات زير در آن ذخيره خواهد گرديد :

· يک مشخصه عددی (ID) که نمايانگر پردازه خواهد بود .

· اشاره گری که نشاندهنده آخرين محل اجرای پردازه است

· محتويات ريجستر ها

· وضعيت سوئيچ ها و متغيرهای مربوطه

· اشاره گره هائی که حد بالا و پايين حافظه مورد نياز پردازه را مشخص خواهد کرد.

· اولويت پردازه

· وضعيت دستگاههای ورودی و خروجی مورد نياز پردازه

هر زمان که اطلاعات مربوط به پردازه ای تغيير يابد ، ( پردازه از حالت "آماده " تبديل به حالت "اجراء " و يا از حالت " اجراء " به حالت "انتظار" و يا "آماده " سوئيچ نمايد ) اطلاعات ذخيره شده در PCB استفاده و بهنگام خواهند شد.

عمليات جايگزينی پردازها، بدون نظارت و ارتباط مستقيم کاربر انجام و هر پردازه به ميزان کافی از زمان پردازنده برای اتمام عمليات خود استفاده خواهد کرد. در اين راستا ممکن است ، کاربری قصد اجرای تعداد بسيار زيادی از پردازه ها را بسورت همزمان داشته باشد. در چنين مواردی است ، پردازنده خود نيازمند استفاده از چندين سيکل زمانی برای ذخيره و بازيابی اطلاعات مربوط به هر يک از پردازه ها خواهد بود .در صورتی که سيستم عامل با دقت طراحی نشده باشد و يا پردازه های زيادی فعاليت خود را آغاز کرده باشند ، مدت زمان زيادی از پردازنده صرف انجام عمليات سوئيچينگ بين پردازها شده و عملا" در روند اجرای پردازها اختلال ايجاد می گردد. وضعيت بوجود آمده فوق را Thrashing می گويند. در چنين مواردی کاربر می بايست نسبت به غيرفعال نمودن برخی از پردازه ها اقدام تا سيستم مجددا" در وضعيت طبيعی قرار گيرد.

يکی از روش هائی که طراحان سيستم عامل از آن استفاده تا امکان ( شانس) تحقق Thrashing را کاهش دهند ، کاهش نياز به پردازه های جديد برای انجام فعاليت های متفاوت است . برخی از سيستم های عامل ازيک " پردازه -lite " با نام Thread استفاده می نمايند. Thread از لحاظ کارآئی همانند يک پردازه معمولی رفتار نموده ولی نيازمند عمليات متفاوت ورودی و خروجی و يا ايجاد ساختمان داده PCB مشابه يک پردازه عادی نخواهد بود. يک پردازه ممکن است باعث اجرای چندين Threads و يا ساير پردازه های ديگر گردد. يک Thread نمی تواند باعث اجرای يک پردازه گردد.

تمام موارد اشاره شده در رابطه با زمانبندی با فرض وجود يک پردازنده مطرح گرديده است . در سيستم هائی که دارای دو و يا بيش از دو پردازنده می باشند ، سيستم عامل حجم عمليات مربوط به هر گردازنده را تنظيم و مناسب ترين روش اجراء برای يک پردازه در نظر گرفته شود . سيستم های عامل نامتقارن ، از يک پردازنده برای انجام عمليات مربوط به سيستم عامل استفاده و پردازه های مربوط به برنامه های کاربردی را بين ساير پردازه ها تقسيم می نمايند. سيستم های عامل متقارن ، عمليات مربوط به خود و عمليات مربوط به ساير پردازه ها را بين پردازه های موجود تقسيم می نمايند. در اين راستا سعی می گردد که توزيع عمليات برای هر يک از پردازه ها بصورت متعادل انجام گردد.

مديريت حافظه و فضای ذخيره سازی
سيستم عامل در رابطه با مديريت حافظه دو عمليات اساسی را انجام خواهد داد :

· هر پردازه یه منظور اجراء می بايست دارای حافظه مورد نياز و اختصاصی خود باشد .

· از انواع متفاوتی حافظه در سيستم استفاده تا هر پردازه قادر به اجراء با بالاترين سطح کارآئی باشد.

سيسم های عامل در ابتدا می بايست محدوده های حافظه مورد نياز هر نوع نرم افزار و برنامه های خاص را فراهم نمايند. مثلا" فرض کنيد سيستمی دارای يک مگابايت حافظه اصلی باشد . سيستم عامل کامپيوتر فرضی ، نيازمند 300 کيلو بايت حافظه است . سيستم عامل در بخش انتهائی حافظه مستقر و بهمراه خود درايورهای مورد نياز یه منظور کنترل سخت افزار را نيز مستقر خواهد کرد. درايورهای مورد نظر به 200 کيلو بايت حافظه نياز خواهند داشت . بنابراين پس از استقرار سيستم عامل بطور کامل در حافظه ، 500 کيلو بايت حافظه باقيمانده و از آن برای پردازش برنامه های کاربردی استفاده خواهد شد. زمانيکه برنامه های کاربردی در حافظه مستقر می گردند ، سازماندهی آنها در حافظ بر اساس بلاک هائی خواهد بود که اندازه آنها توسط سيستم عامل مشخص خواهد شد. در صورتی که اندازه هر بلاک 2 کيلوبايت باشد ، هر يک از برنامه های کاربردی که در حافظه مستقر می گردنند ، تعداد زيادی از بلاک های فوق را (مضربی از دو خواهد بود) ، بخود اختصاص خواهند داد. برنامه ها در بلاک هائی با طول ثابت مستقر می گردند. هر بلاک دارای محدوده های خاص خود بوده که توسط کلمات چهار و يا هشت بايت ايجاد خواهند شد. بلاک ها و محدو ده های فوق اين اطمينان را بوجود خواهند آورد که برنامه ها در محدوده های متداخل مستقر نخواهند شد. پس از پر شدن فضای 500 کيلوبايت اختصاصی برای برنامه های کاربردی ، وضعيت سيستم به چه صورت تبديل خواهد گرديد؟

در اغلب کامپيوترها ، می توان ظرفيت حافظه را ارتقاء و افزايش داد. مثلا" می توان ميزان حافظه RAM موجود را از يک مگابايت به دو مگابايت ارتقاء داد. روش فوق يک راهکار فيزيکی برای افزايش حافظه بوده که در برخی موارد دارای چالش های خاص خود می باشد. در اين زمينه می بايست راهکارهای ديگر نيز مورد بررسی قرار گيرند. اغلب اطلاعات ذخيره شده توسط برنامه ها در حافظه ، در تمام لحظات مورد نياز نخواهد نبود. پردازنده در هر لحظه قادر به دستيابی به يک محل خاص از حافظه است . بنابراين اکثر حجم حافظه در اغلب اوقات غير فابل استفاده است . از طرف ديگر با توجه به اينکه فضای ذخيره سازی حافظه ها ی جانبی نظير ديسک ها بمراتب ارزانتر نسبت به حافظه اصلی است ، می توان با استفاده از مکانيزمهائی اطلاعات موجود در حافظه اصلی را خارج و آنها را موقتا" بر روی هارد ديسک ذخيره نمود. بدين ترتيب فضای حافظه اصلی آزاد و در زمانيکه به اطلاعات ذخيره شده بر روی هارد ديسک نياز باشد ، مجددا" آنها را در حافظه مستقر کرد. روش فوق " مديريت حافظه مجازی " ناميده می شود.

حافطه های ذخيره سازی ديسکی ، يکی از انواع متفاوت حافظه موجود بوده که می بايست توسط سيستم عامل مديريت گردد. حافطه های با سرعت بالای Cache ، حافظه اصلی و حافظه های جانبی نمونه های ديگر از حافظه بوده که توسط سيستم عامل مديريت گردند.

مديريت دستگاهها
دستيابی سيستم عامل به سخت افزارهای موجود از طريقه برنامه های خاصی با نام "درايور" انجام می گيرد. درايور مسئوليت ترجمه بين سيگنال های الکترونيکی زير سيستم های سخت افزاری و زبانهای برنامه نويسی سطح بالا و سيستم عامل و برنامه های کاربردی را برعهده خواهد داشت . مثلا" درايورها اطلاعاتی را که سيستم عامل بصورت يک فايل تعريف و در نظر می گيرد را اخذ و آنها را به مجموعه ای از بيت ها برای ذخيره سازی بر روی حافظه های حانبی و يا مجموعه ای از پالس ها برای ارسال بر روی چاپگر ، ترجمه خواهد کرد.

با توجه به ماهيت عملکرد عناصر سخت افزاری و وجود تنوع در اين زمينه ، درايورهای مربوطه نيز دارای روش های متعدد یه منظور انجام وظايف خود می باشند. اکثر درايورها در زمانيکه به خدمات دستگاه مورد نظر نياز باشد ، استفاده شده و دارای پردازش های يکسانی در زمينه سرويس دهی خواهند بود. سيستم عامل بلاک های با اولويت بالا را به درايورها اختصاص داده تا از اين طريق منابع سخت افزاری قادر به آزادسازی سريع یه منظور استفاده در آينده باشند.

يکی از دلايلی که درايورها از سيستم عامل تفکيک شده اند ، ضرورت افزودن عمليات و خواسته ای حديد برای درايورها است . در چنين حالتی ضرورتی بر اصلاح و يا تغيير سيستم عامل نبوده و با اعمال تغييرات لازم در درايورها می توان همچنان از قابليت های آنها در کنار سيستم عامل موجود استفاده کرد.

مديريت عمليات ورودی و خروجی در کامپيوتر مستلزم استفاده و مديريت " صف ها " و " بافرها " است . بافر ، مکان های خاصی برای ذخيره سازی اطلاعات بصورت مجموعه ای از بيت ها ی ارسالی توسط دستگاهها ( نظير صفحه کليد و يا يک پورت سريال ) و نگهداری اطلاعات فوق و ارسال آنها برای پردازنده در زمان مورد نظر و خواسته شده است . عمليات فوق در موارديکه چندين پردازنده در وضعيت اجراء بوده و زمان پردازنده را بخود اختصاص داده اند ، بسيار حائز اهميت است . سيستم عامل با استفاده از يک بافر قادر به دريافت اطلاعات ارسالی توسط دستگاه مورد نظر است . ارسال اطلاعات ذخيره شده برای پردازنده پس از غير فعال شدن پردازه مربوطه ، متوقف خواهد شد. در صورتی که مجددا" پردازه به اطلاعات ورودی نياز داشته باشد ، دستگاه فعال و سيستم عامل دستوراتی را صادر تا بافر اطلاعات مربوطه را ارسال دارد. فرآيند فوق اين امکان را به صفحه کليد يا مودم خواهد داد تا با سرعت مناسب خدمات خود را همچنان ادامه دهند ( ولواينکه پردازنده در آن زمان خاص مشغول باشد).

مديريت تمام منابع موجود در يک سيستم کامپيوتری ، يکی از مهمترين و گسترده ترين وظايف يک سيستم عامل است .

ارتباط سيستم با دنيای خارج

اينترفيس برنامه ها
سيستم عامل در رابطه با اجرای برنامه های کامپيوتری خدمات فراوانی را ارائه می نمايد. برنامه نويسان و پياده کنندگان نرم افزار می توانند از امکانات فراهم شده توسط سيستم های عامل استفاده و بدون اينکه نگران و يا درگير جزئيات عمليات در سيستم باشند ، از خدمات مربوطه استفاده نمايند. برنامه نويسان با استفاده از API)Application program interface) ، قادر به استفاده از خدمات ارائه شده توسط سيستم های عامل در رابطه با طراحی و پياده سازی نرم افزار می باشند. در ادامه یه منظور بررسی جايگاه API به بررسی مثالی پرداخته خواهد شد که هدف ايجاد يک فايل بر روی هارد ديسک برای ذخيره سازی اطلاعات است .

برنامه نويسی ، برنامه ای را نوشته که بکمک آن قادر به ذخيره سازی داده های ارسالی توسط يک دستگاه کنترل علمی است . سيستم عامل يک تابع API با نام MakeFile را یه منظور ايجاد فايل در اختيار برنامه نويس قرار می دهد. برنامه نويس در زمان نوشتن برنامه از دستوری مشابه زير استفاده می نمايد :

MakeFile [1,%Name,2]

دستورالعمل فوق به سيستم عامل خواهد گفت که فايلی را ايجاد که شيوه دستيابی به داده های آن بصورت تصادفی ( عدد يک بعنوان اولين پارامتر ) ، دارای نام مشخص شده توسط کاربر (Name%) و دارای طولی متغير است . ( عدد 2 ، بعنوان سومين پارامتر) سيستم عامل دستور فوق را بصورت زير انجام خواهد داد :

· سيستم عامل درخواستی برای هارد ارسال تا اولين مکان آزاد قابل استفاده مشخص گردد.

· با توجه به اطلاعات ارسالی ، سيستم عامل يک entry در سيستم فايل مربوطه ايجاد و ابتدا و انتهای فايل ، نام فايل ، نوع فايل ، تاريخ و زمان ايجاد فايل و ساير اطلاعات ضروری را ذخيره خواهد کرد.

· سيستم عامل اطلاعاتی را در ابتدای فايل یه منظور مشخص کردن فايل ، تنظيمات مربوط به شيوه دستيابی به فايل و ساير اطلاعات مورد نياز را خواهد نوشت .

در چنين حالتی برنامه نويس از تابع فوق برای ايجاد و ذخيره سازی فايل استفاده نموده و ضرورتی بر نوشتن کدها ، نوع داده ها و کدهای پاسخ برای هر نوع هارد ديسک نخواهد بود. سيستم عامل از امکانات درايورها استفاده و درايورها مسئول برقراری ارتباط با منابع سخت افزاری خواهند بود. در چنين حالتی برنامه نويس بسادگی از تابع مورد نظر استفاده و ادامه عمليات توسط سيستم عامل انجام خواهد شد. امکانات ارائه شده توسط سيستم های عامل در قالب مجموعه ای از توابع و امکانات API يکی از موارد بسيار مهم استفاده از سيستم عامل از ديدگاه طراحان و پياده کنندگان نرم افزار است .

اينترفيس کاربر
API يک روش يکسان برای برنامه های کامپيوتری یه منظور استفاده از منابع موجود در يک سيستم کامپيوتری را فراهم می نمايد. بخش رابط کاربر (UI) ، يک ساختار مناسب ارتباطی بين کاربر و کامپيوتر را فراهم می آورد. اکثر سيستم های عامل از رابط های گرافيکی در اين زمينه استفاده می نمايند. بخش رابط کاربر هر سيستم عامل شامل يک و يا مجموعه ای از برنامه های کامپيوتری است که بصورت يک لايه در بالاترين سطح يک سيستم عامل و در ارتباط با کاربر مستقر می گردند. برخی از سيستم های عامل از رابط های گرافيکی ( نظير ويندوز ) و برخی ديگر از رابط های مبتنی بر متن ( نظير سيستم عامل DOS ) استفاده می نمايند.
 

                            *****************************

علل کاهش سرعت کامپيوتر

شايد تاکنون برای شما اين سوال مطرح شده باشد که علت افت ناگهانی سرعت کامپيوتر و کند کار کردن آن چيست و برای بهبود و يا افزايش سرعت آن می بايست چه اقدام و يا اقداماتی را انجام داد؟

شايد تاکنون برای شما اين سوال مطرح شده باشد که علت افت ناگهانی سرعت کامپيوتر و کند کار کردن آن چيست و برای بهبود و يا افزايش سرعت آن می بايست چه اقدام و يا اقداماتی را انجام داد ؟ پاسخ به سوال فوق متغير بوده و ممکن است دلايل متعددی در اين رابطه وجود داشته باشد . در برخی موارد ممکن است با رعايت برخی نکات ساده در خصوص نحوه نگهداری سيستم مشکل برطرف گردد و در موارد ديگر ممکن است مجبور به ارتقاء سيستم و يا تعويض قطعات مسئله دار گرديم . در ادامه به برخی نکات اوليه به منظور بهبود کارآئی سيستم اشاره می گردد .

اجرای دقيق Scan disk : وجود اشکال در فايل های ذخيره شده بر روی هارد ديسک ممکن است کاهش کارآئی سيستم و بروز اشکالات فيزيکی هارد ديسک را بدنبال داشته باشد . با اجرای برنامه Scan disk می توان تعداد زيادی از خطاهای موجود بر روی هارد ديسک را برطرف نمود . برنامه فوق بررسی لازم در خصوص وجود اشکالات فيزيکی بر روی هارد ديسک را نيز انجام خواهد داد . بخاطر داشته باشيد که با توجه به ظرفيت هارد ديسک نصب شده بر روی کامپيوتر ، فرآيند بررسی وضعيت هارد ديسک می تواند مدت زمان زيادی بطول انجامد و نمی بايست در اين فاصله عمليات خاصی را انجام داد . 

حذف فايل های موقت موجود بر روی هارد ديسک : فايل های موقت به آندسته از فايل ها اطلاق می گردد که معمولا" پس از نصب يک برنامه همچنان بر روی هارد ديسک باقی می مانند و می توان بدون نگرانی اقدام به حذف آنان نمود .

حذف اطلاعات موجود در Cache برنامه مرورگر : فايل های cache شده ، به آندسته از فايل هائی اطلاق می گردد که در زمان استفاده از اينترنت بر روی سيستم شما باقی مانده و اغلب شامل تصاويری می باشند که به منظور نمايش صحيح صفحات وب ، برنامه مرورگر مجبور به دريافت آنان از اينترنت شده است .

defrag نمودن فايل های موجود بر روی هارد ديسک : defrag ، سازماندهی فايل های موجود بر روی هارد ديسک را بگونه ای انجام خواهد داد که امکان بازيابی آنان با سرعت بيشتری ميسر می گردد .

اجرای يک برنامه ويروس ياب : اغلب ويروس های کامپيوتری درصد بالائی از منابع سيستم را استفاده می نمايند . همين موضوع می تواند کاهش کارآئی سيستم را بدنبال داشته باشد . برخی از ويروس ها حتی می توانند باعث از کارافتادن کامل سيستم گردند . به منظور برخورد موثر با ويروس های موجود همواره سعی نمائيد که از يک برنامه آنتی ويروس بهنگام شده استفاده کرده و عمليات پويش به منظور يافتن ويروس را در فواصل زمانی خاصی تکرار نمائيد .

بررسی سيستم به منظور وجود Spyware : تعداد زيادی از وب سايـت ها بدون آگاهی شما اقدام به نصب Spyware بر روی سيستم شما می نمايند . يک spyware می تواند صرفا" در حد و اندازه يک کوکی ساده باشد که وب سايت های ملاقات شده توسط شما را در خود ثبت می نمايد و يا برنامه هائی باشند که امکان دستيابی ساير افراد به کامپيوتر شما را فراهم می نمايند . در اين رابطه می توان از برنامه های متعدد Anti Spyware به منظور پويش و برخورد با اين نوع برنامه ها استفاده نمود .

غيرفعال نمودن برنامه های نصب شده غيرضروری :يکی ديگر از دلايلی که می تواند کاهش سرعت کامپيوتر را بدنبال داشته باشد ، تعداد و تنوع برنامه هائی است که در زمان راه اندازی سيستم اجراء می گردند. در ويندوز XP می توان با استفاده از برنامه کاربردی MsConfig برنامه هائی را که در زمان راه انداری سيستم فعال می گردند مشاهده و در رابطه با آنان تعيين تکليف نمود . با استفاده از برنامه MsConfig صرفا" می توان ليست برنامه هائی را که در زمان راه اندازی سيستم اجراء می گردند مشاهده نمود و نمی توان از اين طريق آنان را حذف نمود . پيشنهاد می گردد که حتی المقدور از نصب برنامه های غير ضروری بر روی کامپيوتر اجتناب گردد ، چراکه هر برنامه پس از نصب درصدی از منابع سيستم را استفاده خواهد کرد و بديهی است که در اينچنين مواردی می بايست در انتظار کاهش کارآئی سيستم بود. بخاطر داشته باشيد که برای حذف يک برنامه از روی کامپيوتر از برنامه هائی موسوم به Uninstall می بايست استفاده گردد . حذف فولدرهای حاوی برنامه به تنهائی در اين رابطه کافی نبوده و اطلاعات مربوط به آنان همچنان در ريجستری باقی خواهد ماند .

پاک کردن ريسجتری : ريجستری تنظيمات و اطلاعات مورد نياز ويندوز و ساير برنامه های نصب شده را در خود نگهداری می نمايد . به موازات افزايش فرآيندهای نصب و يا Uninstall ممکن است اطلاعات غيرضروری متعددی در ريجستری باقی بماند . در چنين مواردی می توان برای حذف اطلاعات غيرضروری موجود در ريجستری از برنامه های کاربردی متعددی استفاده نمود .

ايجاد يک فايل Swap با ظرفيت ثابت : هر يک از نسخه های ويندوز تابع يک رويکرد خاص برای Paging و فايل swap ذخيره شده بر روی هارد ديسک می باشند. پس از اشغال تمامی فضای حافظه اصلی از فايل swap به منظور ذخيره اطلاعات استفاده خواهد شد . اندازه فايل فوق ثابت نبوده و می تواند با توجه به شرايط موجود تغيير نمايد . پس از استفاده از تمامی فضای حافظه و ظرفيت اختصتاص يافته برای فايل swap ، ويندوز اقدام به افزايش ظرفيت آن می نمايد . در صورت تحقق چنين شرايطی سرعت و کارآئی سيستم کاهش پيدا خواهد کرد . برای مشخص نمودن ظرفيت فايل swap می توان از گزينه System موجود در control panel استفاده نمود ( System |Advanced | Performance Settings | Advanced | Virtual memory ) . مثلا" می توان حداقل و حداکثر ظرفيت فايل swap را مشابه و معادل سيصد مگابايت در نظر گرفت .

بهنگام نمودن درايورهای سيستم : پيشنهاد می گردد همواره درايورهای مربوط به کارت ويدئو و کنترل کننده IDE بهنگام شده و از جديدترين درايورهای ارائه شده مرتبط با آنان استفاده گردد .

استفاده از حافظه RAM بيشتر و هارد درايوهائی با 7200 دور در دقيقه ( RPM ) : حافظه اصلی و هارد درايو دو قطعه اصلی در کامپيوتر می باشند که نسبت به پردازنده دارای سرعت بمراتب کمتری می باشند . افزايش حافظه RAM می تواند اثرات مثبتی را در ارتباط با سرعت اجرای برنامه های کامپيوتری بدنبال داشته باشد . سعی گردد از هارد درايوهائی استفاده گردد که RPM ( دور در دقيقه ) بالائی داشته باشند ( نظير 7200 دور در دقيقه ) .

تبديل سيستم فايل : در صورتی که بر روی سيستم شما ويندوز 95 نصب شده است ، ويندوز از سيستم فايل FAT 16 استفاده می نمايد . در صورت تبديل سيستم فايل فوق به FAT 32 ، سرعت سيستم افزايش نخواهد يافت ولی حجم و تعداد فايل هائی را که می توان بر روی هارد ديسک ذخيره نمود ، افزايش می يابد . در صورت استفاده از ويندوز XP و يا 2000 ، ارتقاء FAT16/32 به NTFS بهبود کارآئی و امنيت سيستم را بدنبال خواهد داشت . توجه داشته باشيد که پس از تبديل سيستم فايل ، امکان برگشت به وضعيت قبلی وجود نخواهد داشت. نسخه های ويندوز 95 ، 98 ، SE و ME قادر به خواندن اطلاعات از سيستم فايل NTFS نمی باشند . بنابراين در صورتی که قصد استفاده از سيستم به صورت dual-booting ( نصب بيش از يک سيستم عامل و انتخاب يکی از آنان در زمان راه اندازی سيستم ) را داشته باشيد و يا تمايل به اشتراک درايوهای موجود بين چندين سيستم عامل را داريد ، بهتر است که از FAT32 استفاده نمائيد .

در صورتی که تمامی موارد اشاره شده منجر به حل مشکل کاهش سرعت نگردد ، می توان هارد ديسک را مجددا" فرمت و اقدام به نصب سيستم عامل و ساير نرم افزارهای دلخواه نمود و يا در صورت ضرورت سخت افزار سيستم را ارتقاء داد.

موتورهای جستجو

امروزه بر روی اينترنت صدها ميليون صفحه حاوی اطلاعات وجود دارد. کاربران اينترنت با آگاهی از آدرس يک سايت ، قادر به اتصال به سايت مورد نظر و استفاده از منابع اطلاعاتی موجود بر روی سايت خواهند بود.

امروزه بر روی اينترنت صدها ميليون صفحه حاوی اطلاعات وجود دارد. کاربران اينترنت با آگاهی از آدرس يک سايت ، قادر به اتصال به سايت مورد نظر و استفاده از منابع اطلاعاتی موجود بر روی سايت خواهند بود. ما با دريائی از اطلاعات مواجه هستيم ، در صورتيکه قصد يافتن اطلاعاتی خاص را داشته باشيم ، از چه امکاناتی در اين زمينه می توان استفاده کرد. ؟ برای جستجو و يافتن اطلاعات مورد نياز از مراکز جستجوی اطلاعات در اينترنت استفاده می گردد . به مراکز فوق Search engines نيز گفته می شود .

مراکز جستجو در اينترنت ، نوع خاصی از سايت های موجود در وب بوده که با هدف کمک برای يافتن اطلاعات ، ايجاد شده اند. مراکز جستجو در اينترنت به منظور پاسخگوئی به کاربران متقاضی و جستجوکنندگان اطلاعات از سه روش متفاوت استفاده می نمايند. نحوه عملکرد سه روش با يکديگر مشابه بوده و تنها تفاوت موجود ميدان انتخاب شده برای عمليات جستجو است . 

اينترنت و يا بخشی از آن بر اساس کلمات مهم ، جستجو می گردد.

از کلمات پيدا شده يک ايندکس بهمراه محل مربوط به هر يک ، ايجاد می نمايند.

به کاربران امکان جستجو برای کلمات خاص و يا ترکيبی از آنها که در فايل ايندکس موجود می باشند ، داده می شود.

مراکز جستجوی اوليه در اينترنت ، صرفا" اطلاعات مربوط به چندين هزار صفحه وب را ايندکس و روزانه دو تا سه هزار کاربر متقاضی به آنها مراجعه می کردند. مراکز جستجوی فعلی در اينترنت اطلاعات مربوط به صدها ميليون صفحه را ايندکس نموده و روزانه به بيش از دهها ميليون متقاضی پاسخ می دهند.

وب
اغلب مردم زمانيکه از مراکز جستجو در اينترنت سخن می گويند ، منظور آنها مراکز جستجوی وب است . قبل از مطرح شدن وب ( مشهورترين بخش اينترنت ) ، از مراکز جستجوی اطلاعات برای کمک به کاربران برای يافتن اطلاعات استفاده می گرديد. برنامه هائی نظير : " gopher" و " Archie" از فايل های ذخيره شده بر روی سرويس دهنده های متصل به اينترنت ، يک ايندکس ايجاد می کردند. بدين ترتيب جستجو و دسترسی به اطلاعات و مستندات مورد نظر در اسرع وقت انجام می گرديد. در اواخر سال 1980 اکثر کاربران مستلزم دارابودن دانش کافی در رابطه با استفاده از gopher,Archie و Veronica بودند. امروزه اکثر کاربران اينترنت دامنه جستجوی خود را محدود به وب نموده اند.
قبل از اينکه يک مرکز جستجو قادر به ارائه آدرس و محل فايل مورد نظر باشد ، می بايست فايل مورد نظر پيدا شود. به منظور يافتن اطلاعات مربوط به صدها ميليون صفحه وب موجود ، مراکز جستجو می بايست از يک نرم افزار خاص با نام Spider ( عنکبوت ) برای ايجاد ليست های شامل کلمات موجود در هر يک از صفحات وب ، استفاده نمايند. فرآيند ايجاد ليست های مربوطه توسط Spider ، اصطلاحا" web crawling ناميده می شود. برای ايجاد و نگهداری يک ليست مفيد از کلمات ، Spider های مراکز جستجو می بايست تعداد زيادی از صفحات وب را بررسی و مشاهده نمايند. نحوه حرکت Spider در وب به چه صورت است ؟ نقاط شروع ، ليستی از سرويس دهندگان با ترافيک و اطلاعات بالا و صفحات وب متداول است . Spider از يک سايت رايج عمليات خود را آغاز و پس از ايندکس نمودن کلمات موجود در صفحات وب ، هر يک از لينک های موجود در صفحات را برای ادامه حرکت خود انتخاب خواهد کرد. بدين ترتيب سيستم مبتنی بر Spider بسرعت حرکت خود در طول وب را آغاز خواهد کرد.

Google يکی از مراکز جستجوی دانشگاهی و معتبر است . در سيستم فوق از چندين Spider ( معمولا" سه Spider در هر لحظه ) برای ايجاد مقادير اوليه برای سيستم ، استفاده می گردد . هر Spider قادر به نگهداری ارتباط خود با بيش از 300 صفحه وب در يک لحظه است . با استفاده از چهار spider ، سيستم فوق قادر به جستجوی 100 صفحه در ثانيه و توليد 600 کيلوبايت اطلاعات در هر ثانيه است . اطلاعات مورد نياز هر يک از spider ها می بايست بسرعت در اختيار آنان گذاشته شود. سيستم اوليه Google ، دارای يک سرويس دهنده اختصاصی به منظور تغذيه آدرس های URL مورد نياز برای هر يک از Spider ها بود. به منظور افزايش سرعت عمليات ، Google از يک سيستم DNS اختصاصی استفاده می کرد. ( در ساير موارد از DNS مربوط به ISP استفاده می گردد ) . زمانيکه Spider به يک صفحه وب شامل تگ های Html برخورد می نمايد ، دو آيتم در رابطه با آن را ياداشت خواهد کرد :

کلمات موجود در صفحه

محلی که کلمات پيدا شده اند.

از کلمات موجود در عنوان (title) ، زيرعناوين (Subtitles) ، تگ های متا و ساير مکانهای مهم ياداشت برداشته شده تا در آينده با توجه به خواسته کاربر ، امکان پاسخگوئی مناسب به آنها فراهم گردد. Spider مربوط به Google ، از کلمات موجود در هر يک از صفحات وب ايندکس ايجاد و کلماتی نظير : "a" ، "an" و "the" را حذف می نمايند. ساير Spider ها هر يک دارای رويکردهای خاص خود در اين زمينه می باشند.
سياست های استفاده شده در رابطه با نحوه ايندکس نمودن اطلاعات صفحات وب ، مستقيما" بر سرعت عملکرد spider ها تاثير گذاشته و به کاربران امکان جستجوی قدرتمندتر و کارآ را خواهد داد. مثلا" برخی از Spider ها ، علاوه بر نگهداری اطلاعات مربوط به عناوين و لينک ها ، يکصد کلمه با فرکانس تکرار بيشتر در صفحه وب و کلمات موجود در بيست خط اوليه را نيز نگهداری خواهند کرد. مرکز جستجوی Lycos از رويکرد فوق استفاده می نمايد.
سيستم های ديگر نظير " Altavista ، از روش خاص خود در اين زمينه استفاده می نمايند. در سيستم فوق برای هر يک از کلمات موجود در صفحه شامل "a" ، "an" و "the" و ساير کلمات مشابه نيز ايندکس ايجاد می گردد.

تگ های متا
با استفاده از تگ های متا ، ايجاد کنندگان صفحات وب می توانند کلمات کليدی موجود در صفحه و نحوه ايندکس نمودن آن را مشخص نمايند. روش فوق در موارديکه يک کلمه دارای بيش از يک معنی می باشد بسيار مفيد و کارساز خواهد بود. بدين ترتيب تگ های فوق به مراکز جستجو راهنمائی لازم در خصوص انتخاب معنی مربوط به کلمات مورد نظر را خواهند داد. در اين راستا ممکن است برخی از راهنمائی های انجام شده نيز اغفال کننده بوده و نتايج مثبتی را برای مراکز جستجو بدنبال نداشته باشد. به منظور پيشگيری از راهنمائی های اغفال کننده توسط تگ های متا ، برنامه های Spider عمليات بازبينی محتويات يک صفحه وب را به منظور تطبيق با اطلاعات ارائه شده توسط تگ ها ی متا ، انجام می دهند. اطلاعات نادرست ارائه شده بوسيله تگ های متا ، توسط Spider ها ناديده گرفته می شود.
تمام موارد فوق مفروض به حالتی است که ايجاد کننده صفحه وب قصد معرفی صفحه ايجاد شده خود را به مراکز جستجو دارد. در برخی موارد ممکن است تمايلی به انجام اين کار وجود نداشته باشد.

ايجاد ايندکس
پس از اينکه عمليات Spider ها در رابطه با يافتن اطلاعات به اتمام رسيد ، ( عمليات فوق در عمل با توجه به ماهيت وب و استقرار صفحات وب جديد هرگز به پايان نخواهد رسيد ، بنابراين همواره عمليات جستجو و يافتن اطلاعات توسط Spider ها انجام می گيرد) مراکز جستجو می بايست اطلاعات مورد نظر را بگونه ای ذخيره نمايند که قابل استفاده باشند. دو روش عمده در اين راستا وجود دارد:

اطلاعات بهمراه داده ذخيره گردند.

با استفاده از روشی اطلاعات ايندکس گردند.

در ساده ترين حالت ، يک مرکز جستجو می تواند صرفا" کلمه و آدرس URL آن را ذخيره نمايد. روش فوق در بازيابی اطلاعات و جستجو توسط کاربران ايجاد محدوديت خواهد کرد. با استفاده از روش فوق نمی توان جايگاه و وزن يک کلمه در يک صفحه وب را مشخص نمود. مثلا" نمی توان تشخيص داد که کلمه مورد نظر چند مرتبه در صفحه تکرار شده و يا لينک های موجود در صفحه نيز شامل کلمه مورد نظر می باشند يا خير . بدين ترتيب امکان ارائه يک ليست از صفحات وب که شامل کلمه مورد نظر بر اساس ميزان تکرار می باشند ، وجود نخواهد داشت .
به منظور ارائه نتايج مفيدتر توسط مراکز جستجو ، اکثر مراکز جستجو صرفا" کلمه و آدرس URL را ذخيره نمی نمايند . در اين حالت مواردی نظير : تعداد تکرار کلمه در صفحه نيز ذخيره خواهد شد. مراکز جستجو همچنين به هر entry يک وزن را نسبت خواهند داد. وزن نسبت داده شده، نشاندهنده جايگاه کلمه در صفحه است ( ابتدای صفحه ، در لينک ها ، در تگ های متا و يا در عنوان صفحه ) هر يک از مراکز جستجو برای اختصاص يک وزن مناسب به کلمه مورد نظر از يک فورمول استفاده می نمايند. موضوع فوق يکی از دلايلی است که جستجو يک کلمه توسط دو مرکز جستجو ، نتايج مشابه ای را بدنبال نخواهد داشت .
مراکز جستجو بدليل استفاده بهينه از فضای ذخيره سازی ، اطلاعات مورد نظر را بصورت رمز شده ذخيره می نمايند. مثلا" در نسخه اوليه سايت Google از دو بايت به منظور ذخيره سازی اطلاعات مربوط به کلمات در يک صفحه استفاده می کردند. کلمات بصورت حروف بزرگ بهمراه اندازه فونت ، وزن و موقعيت آن ذخيره می گرديد. هر يک از فاکتورهای فوق دو ويا سه بيت از دو بايت اشاره شده را به خود اختصاص می دادند. بدين ترتيب اطلاعات گسترده ای بصورت فشرده ذخيره و سپس عمليات ايجاد ايندکس انجام می گيرد.

ايندکس دارای صرفا" يک هدف است : امکان يافتن اطلاعات با سرعت بالا . برای ايجاد ايندکس از روش های متعددی استفاده می گردد. يکی از بهترين روش های موجود ، ايجاد يک جدول Hash است . در روش hashing ، از يک فورمول برای اختصاص يک عدد به يک کلمه استفاده می گردد. توزيع عددی با توزيع کلمات بصورت الفبائی با يکديگر متفاوت بوده و همين امر ، موثر بودن جداول hash را بدنبال خواهد داشت . در زبان انگليسی حروفی وجود دارد که کلمات زيادی با آنان آغاز می گردد. مثلا" بخش حرف "M" ، در يک ديکشنری بمراتب قطورتر از حرف "X" است . بدين ترتيب جستجو و يافتن کلماتی که با حرف M شروع می گردند زمان بمراتب بيشتری نسبت به يافتن کلماتی که با حرف "X" آغاز می گردند ، را طلب می کند. در روش hashing ، با آگاهی از موارد فوق، بگونه ای رفتار می گردد که متوسط زمان بازيابی هر کلمه کاهش يابد. در روش فوق ايندکس از داده واقعی متمايز می گردد. جدول hash ، شامل شماره hash بهمراه اشاره گری است که به داده مورد نظر اشاره می نمايد. با ايجاد يک سيستم ايندکس مناسب و ذخيره سازی مطلوب اطلاعات ، امکان ارائه نتايج مفيد برای کاربران را فراهم خواهد کرد.

جستجو
کاربران برای جستجوی اطلاعات مورد نياز ، پس از ورود به سايت مرکز جستجو ، يک query را ايجاد می نمايند. query می تواند ساده و صرفا" شامل يک کلمه و يا پيچيده و استفاده از عملگرهای منطقی باشد. برخی از عملگرهای منطقی عبارتند از :

AND . تمام کلماتی که توسط AND بيکديگر ملحق شده اند ، می بايست در صفحه موحود باشند. در برخی از مراکز جستجو از عملگر "+" بعنوان عملگر جايگزين AND نيز استفاده می شود.

OR . حداقل يکی از کلماتی که توسط OR بيکديگر ملحق شده اند ، می بايست در صفحه موجود باشد .

NOT . کلمه بعد از NOT نبايد در صفحه موجود باشد. برخی از مراکز جستجو از عملگر "-" نيز استفاده می نمايند.

Followed by . يکی از کلمات می بايست مستقيما" پس از کلمه ديگر وجود داشته باشد.

آينده مراکز جستجو
جستجوهائی که توسط عملگرهای منطقی تعريف می گردند از نوع جستجوهای literal می باشند. مراکز جستجو به منظور ارائه نتايج مورد نظر کاربر ، دقيقا" کلمه و يا کلمات مشخص شده توسط کاربر در بانک اطلاعاتی جستجو می نمايند. روش فوق در موارديکه يک کلمه دارای بيش از يک معنی باشد ، نتايج مثبتی را بدنبال نخواهد داشت . برای اخذ نتايج دلخواه ، کاربران اينترنت می توانند با استفاده از عملگرهای منطقی محدوديت هائی را ايجاد نمايند ، روش مناسب اين است که محدوديت فوق از طريق مرکز جستجو اعمال گردد.
يکی از موارديکه اخيرا" توسط محققين متفاوتی در مراکز جستجو دنبال می گردد ، جستجو بر اساس مفهوم است .در روش فوق با استفاده از آناليزهای آماری بر روی صفحات شامل کلمات سعی در ارائه نتايج مطلوبتری وجود دارد. در برخی موارد ديگر استفاده از زبانهای طبيعی برای جستجو دنبال می گردد. در روش فوق برای طرح سوال خود از يک مرکز جستجو از روشی که توسط انسان برای طرح سوالات مربوطه استفاده می گيرد، استفاده خواهد شد. در اين راستا ضرورتی به استفاده از عملگرهای منطقی و يا query های پيچيده نخواهد بود.

شبکه و انواع آن

 يک شبکه کامپيوتری از اتصال دو و يا چندين کامپيوتر تشکيل می گردد . شبکه های کامپيوتری در ابعاد متفاوت و با اهداف گوناگون طراحی و پياده سازی می گردند .

يک شبکه کامپيوتری از اتصال دو و يا چندين کامپيوتر تشکيل می گردد . شبکه های کامپيوتری در ابعاد متفاوت و با اهداف گوناگون طراحی و پياده سازی می گردند . شبکه های Local-Area Networks) LAN ) و Wide-Area Networks) WAN ) دو نمونه متداول در اين زمينه می باشند. در شبکه های LAN ، کامپيوترهای موجود در يک ناحيه محدود جغرافيائی نظير منزل و يا محيط کار به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های WAN ، با استفاده از خطوط تلفن و يا مخابراتی ، امواج راديوئی و ساير گزينه های موجود ، دستگاه های مورد نظر در يک شبکه به يکديگر متصل می گردند . 

شبکه های کامپيوتری چگونه تقسيم بندی می گردند ؟
شبکه ها ی کامپيوتری را می توان بر اساس سه ويژگی متفاوت تقسيم نمود : توپولوژی ، پروتکل و معماری

توپولوژی ، نحوه استقرار( آرايش) هندسی يک شبکه را مشخص می نمايد . bus , ring و star ، سه نمونه متداول در اين زمينه می باشند .

پروتکل ، مجموعه قوانين لازم به منظور مبادله اطلاعات بين کامپيوترهای موجود در يک شبکه را مشخص می نمايد . اکثر شبکه ها از "اترنت" استفاده می نمايند. در برخی از شبکه ها ممکن است از پروتکل Token Ring شرکت IBM استفاده گردد . پروتکل ، در حقيت بمنزله يک اعلاميه رسمی است که در آن قوانين و رويه های مورد نياز به منظور ارسال و يا دريافت داده ، تعريف می گردد . در صورتی که دارای دو و يا چندين دستگاه ( نظير کامپيوتر ) باشيم و بخواهيم آنان را به يکديگر مرتبط نمائيم ، قطعا" به وجود يک پروتکل در شبکه نياز خواهد بود .تاکنون صدها پروتکل با اهداف متفاوت طراحی و پياده سازی شده است . TCP/IP يکی از متداولترين پروتکل ها در زمينه شبکه بوده که خود از مجموعه پروتکل هائی ديگر ، تشکيل شده است . جدول زير متداولترين پروتکل های TCP/IP را نشان می دهد . در کنار جدول فوق ، مدل مرجع OSI نيز ارائه شده است تا مشخص گردد که هر يک از پروتکل های فوق در چه لايه ای از مدل OSI کار می کنند . به موازات حرکت از پائين ترين لايه ( لايه فيزيکی ) به بالاترين لايه ( لايه Application ) ، هر يک از دستگاههای مرتبط با پروتکل های موجود در هر لايه به منظور انجام پردازش های مورد نياز ، زمانی را صرف خواهند کرد .

پروتکل های TCP/IP
مدل مرجع OSI

OSI از کلمات Open Systems Interconnect اقتباس و يک مدل مرجع در خصوص نحوه ارسال پيام بين دو نقطه در يک شبکه مخابراتی و ارتباطی است . هدف عمده مدل OSI ، ارائه راهنمائی های لازم به توليد کنندگان محصولات شبکه ای به منظور توليد محصولات سازگار با يکديگر است .
مدل OSI توسط کميته IEEE ايجاد تا محصولات توليد شده توسط توليد کنندگان متعدد قادر به کار و يا سازگاری با يکديگر باشند . مشکل عدم سازگاری بين محصولات توليدشده توسط شرکت های بزرگ تجهيزات سخت افزاری زمانی آغاز گرديد که شرکت HP تصميم به ايجاد محصولات شبکه ای نمود و محصولات توليد شده توسط HP با محصولات مشابه توليد شده توسط شرکت های ديگر نظير IBM ، سازگار نبود . مثلا" زمانی که شما چهل کارت شبکه را برای شرکت خود تهيه می نموديد ، می بايست ساير تجهيزات مورد نياز شبکه نيز از همان توليد کننده خريداری می گرديد( اطمينان از وجود سازگاری بين آنان ) . مشکل فوق پس از معرفی مدل مرجع OSI ، برطرف گرديد .
مدل OSI دارای هفت لايه متفاوت است که هر يک از آنان به منظور انجام عملياتی خاصی طراحی شده اند . بالاترين لايه ، لايه هفت ( Application ) و پائين ترين لايه ، لايه يک ( Physiacal ) می باشد . در صورتی که قصد ارسال داده برای يک کاربر ديگر را داشته باشيد ، داده ها حرکت خود را از لايه هفتم شروع نموده و پس از تبديل به سگمنت ، datagram ، بسته اطلاعاتی ( Packet ) و فريم، در نهايت در طول کابل ( عموما" کابل های twisted pair ) ارسال تا به کامپيوتر مقصد برسد .

معماری ، به دو گروه عمده معماری که عمدتا" در شبکه های کامپيوتری استفاده می گردد ، اشاره می نمايد : Peer-To -Peer و Client - Server . در شبکه های Peer-To-Peer سرويس دهنده اختصاصی وجود نداشته و کامپيوترها از طريق workgroup به منظور اشتراک فايل ها ، چاپگرها و دستيابی به اينترنت ، به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های Client - Server ، سرويس دهنده و يا سرويس دهندگانی اختصاصی وجود داشته ( نظير يک کنترل کننده Domain در ويندوز ) که تمامی سرويس گيرندگان به منظور استفاده از سرويس ها و خدمات ارائه شده ، به آن log on می نمايند . در اکثر سازمان و موسسات از معماری Client - Server به منظور پيکربندی شبکه های کامپيوتری ، استفاده می گردد.

آشنائی با کارت شبکه

کارت شبکه ، يکی از مهمترين عناصر سخت افزاری در زمان پياده سازی يک شبکه کامپيوتری است . هر کامپيوتر موجود در شبکه ( سرويس گيرندگان و سرويس دهندگان ) ، نيازمند استفاده از يک کارت شبکه است . کارت شبکه ، ارتباط بين کامپيوتر و محيط انتقال ( نظير کابل ها ی مسی و يا فيبر نوری ) را فراهم می نمايد .

کارت شبکه ، يکی از مهمترين عناصر سخت افزاری در زمان پياده سازی يک شبکه کامپيوتری است . هر کامپيوتر موجود در شبکه ( سرويس گيرندگان و سرويس دهندگان ) ، نيازمند استفاده از يک کارت شبکه است . کارت شبکه ، ارتباط بين کامپيوتر و محيط انتقال ( نظير کابل ها ی مسی و يا فيبر نوری ) را فراهم می نمايد .

وظايف کارت شبکه

برقراری ارتباط لازم بين کامپيوتر و محيط انتقال

تبديل داده : داده ها بر روی گذرگاه ( bus ) کامپيوتر به صورت موازی حرکت می نمايند . نحوه حرکت داده ها بر روی محيط انتقال شبکه به صورت سريال است . ترانسيور کارت شبکه ( يک ارسال کننده و يا دريافت کننده ) ، داده ها را از حالت موازی به سريال و بالعکس تبديل می نمايد .

ارائه يک آدرس منحصربفرد سخت افزاری : آدرس سخت افزاری (MAC ) درون تراشه ROM موجود بر روی کارت شبکه نوشته می گردد . آدرس MAC در واقع يک زير لايه از لايه Data Link مدل مرجع OSI می باشد . آدرس سخت افراری موجود بر روی کارت شبکه ، يک آدرس منحصربفرد را برای هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه ، مشخص می نمايد . پروتکل هائی نظير TCP/IP از يک سيستم آدرس دهی منطقی ( آدرس IP ) ، استفاده می نمايند . در چنين مواردی قبل از دريافت داده توسط کامپيوتر ، می بايست آدرس منطقی به آدرس سخت افزاری ترجمه گردد .

انتخاب کارت شبکه

برای انتخاب يک کارت شبکه ، می بايست پارامترهای متعددی را بررسی نمود :

سازگاری با معماری استفاده شده در شبکه : کارت های شبکه دارای مدل های متفاوتی با توجه به معماری استفاده شده در شبکه ( اترنت ، Token ring )می باشند . اترنت ، متداولترين معماری شبکه در حال حاضر است که در شبکه هائی با ابعاد بزرگ و کوچک ، استفاده می گردد .

سازگاری با throughput شبکه : در صورتی که يک شبکه اترنت سريع (سرعت 100Mbps ) پياده سازی شده است ، انتخاب يک کارت اترنت با سرعت 10Mbps تصميم مناسبی در اين رابطه نخواهد بود . اکثر کارت های شبکه جديد قادر به سوئيچينگ اتوماتيک بين سرعت های 10 و 100Mbps می باشند ( اترنت معمولی و اترنت سريع )

سازگاری با نوع اسلات های خالی مادربرد : کارت های شبکه دارای مدل های متفاوتی با توجه به نوع اسلات مادربرد می باشند. کارت های شبکه PCI درون يک اسلات خالی PCI و کارت هائی از نوع ISA در اسلات های ISA نصب می گردند . کارت شبکه می بايست متناسب با يکی از اسلات های خالی موجود بر روی مادربرد، انتخاب گردد. اسلات آزاد به نوع مادربرد بستگی داشته و در اين رابطه گزينه های متعددی نظير ISA,PCI و EISA می تواند وجود داشته باشد .

گذرگاه ISA که از کلمات Industry Standard Architecture اقتباس شده است، استاندارد استفاده شده در کامپيوترهای IBM XT است . استاندارد فوق در ابتدا به صورت هشت بيتی مطرح و در سال 1984 نوع شانزده بيتی آن نيز عرضه گرديد. تعداد زيادی از تجهيزات سخت افزاری نظير مودم ، کارت صدا و کارت های شبکه بر اساس استاندارد فوق توليد و عرضه شده اند . برخی از مادربردهای جديد دارای اسلات های PCI بوده و از کارت های ISA حمايت نمی نمايند . ( کارت های PCI دارای سرعت بيشتری نسبت به ISA می باشند ) .
PCI در سال 1993 معرفی و يک گذرگاه سی و دو بيتی است . PCI 2.1 شصت و چهار بيت را حمايـت می نمايد .کارت های شبکه PCI با توجه به پتاسيل های موجود دارای استعداد لازم به منظور ارائه سرعت و کارآئی بيشتری نسبت به کارت های ISA می باشند :

بافرينگ : حافظه تراشه ها ( RAM ) بر روی کارت شبکه قرار داشته و از آن به عنوان بافر استفاده می گردد .از حافظه فوق به منظور نگهداری اطلاعاتی که در انتظار پردازش می باشند و يا اطلاعاتی که می بايست بر روی شبکه منتشر شوند ، استفاده می گردد .

DMA و يا Direct Memory Access ، کامپيوترهائی که از DMA حمايـت می نمايند، امکان ارسال و يا دريافت داده از حافظه را مستقيما" و بدون درگيرکردن پردازنده فراهم می نمايند .

Bus Mastering . کارت های شبکه می توانند بگونه ای طراحی شوند که مستقيما" بدون استفاده از پردازنده کامپيوتر و يا واسطه ای ديگر به حافظه RAM کامپيوتر دستيابی داشته باشند . ويژگی فوق به کارت های شبکه اجازه می دهد که bus را کنترل نموده و داده ئی را به حافظه RAM کاميپوتر ارسال و يا دريافت نمايند .

نصب کارت شبکه

برای نصب کارت شبکه می توان مراحل زير را دنبال نمود :

باز نمودن کيس کامپيوتر و نصب کارت شبکه در يکی از اسلات های آزاد

بستن کيس و متصل نمودن کابل به پورت کارت شبکه

راه انداری کامپيوتر . در صورتی که يک کارت Plug&Play تهيه شده است و از سيستم عاملی استفاده می شود که تکنولوژی Plug & Play را حمايت می نمايد ، تنها کاری که احتمالا" می بايست انجام داد ، قرار دادن ديسکت و يا CD درايور کارت شبکه در درايو مربوطه است .در صورتی که از سيستم عاملی استفاده می گردد که قادر به تشخيص سخت افزارهای جديد نمی باشد ، می بايست عمليات نصب کارت شبکه به صورت دستی انجام شود .

با توجه به اين که کامپيوترهای جديد و سيستم های عاملی که بر روی آنان نصب می گردد، عموما" از فن آوری Plug&Play حمايت می نمايند ، نصب يک کارت شبکه کار چندان مشکلی نخواهد بود . کافی است کارت شبکه را درون يکی از اسلات های خالی مادربرد قرار داده و کامپيوتر را راه اندازی نمود . کارت های شبکه Plug&Play توسط سيستم عامل تشخيص داده شده و درايور آنان نصب می گردد .
در حال حاضر سيستم های عامل اندکی وجود دارد که از تکنولوژی Plug &Play حمايت نمی نمايند ، در زمان نصب کارت شبکه بر روی اين نوع سيستم ها ، می بايست دارای اطلاعات لازم در رابطه با IRQ نيز باشيم ( IRQ از کلمات Interrupt Request اقتباس شده است) . به هر دستگاه موجود در کامپيوتر نظير موس ، صفحه کليد و کارت شبکه ، يک خط IRQ نسبت داده می شود. دستگاه های فوق با استفاده از IRQ نسبت داده شده ، درخواست خود را با پردازنده مطرح می نمايند ( پردازش داده ها ) . هر دستگاه می بايست دارای يک IRQ منحصربفرد باشد در غير اينصورت با يک IRQ Conflict مواجه خواهيم شد.
جدول زير تنظيمات IRQ در کامپيوترهای شخصی را نشان می دهد .

IRQ
کاربرد

0 System timer
1 Keyboard
2 Cascade to secondary IRQ controller
3 COM port 2 and 4 (serial port)
4 COM port 1 and 3 (serial port)
5 LPT2 (printer port)
6 Floppy disk controller
7 LPT1 (printer port)
8 Real-time clock
9 Free
10 Primary SCSI adapter (or free)
11 Secondary SCSI adapter (or free)
12 PS/2 mouse
13 Floating-point math coprocessor
14 Primary hard disk controller
15 Secondary hard disk controller (or free)

راههاي جلوگيري و مقابله با ویروس‌‌ها

براساس آمار موجود با توجه به کاربران اینترنت آمار به گونه ای است که بیشترین کاربران اینترنت از افراد مبتدی میباشند. بیشترین و بزرگترین مشکل این کاربران ترس و واهمه از ویروسی شدن کامپیوتر خود هست. کلمه ویروس نیز کلمه ای نیست که پیچیده باشد.

براساس آمار موجود با توجه به کاربران اینترنت آمار به گونه ای است که بیشترین کاربران اینترنت از افراد مبتدی میباشند. بیشترین و بزرگترین مشکل این کاربران ترس و واهمه از ویروسی شدن کامپیوتر خود هست. کلمه ویروس نیز کلمه ای نیست که پیچیده باشد. اولین تصوری که کاربر از ویروس می کند خراب شدن کامپیوتر و سوختن یک سخت افزار میباشد.
عده ای نیز با توجه به ترسی که از این دارند نمیتوانند آن طور که دوست دارند از اینترنت استفاده کنند.
ما در این مقاله سعی بر این داریم که حداقل بتوانیم راههای جلوگیری و مقابله با ویروس ها را معین نماییم.
● اول اینکه چگونه کامپیوتر ما امکان ویروسی شدن دارد:
۱) از طریق ایمیل(شایع ترین راه ویروسی شدن):
هر کاربر مبتدی اینترنت در بدو ورود به اینترنت در پی داشتن یک پست الکترونیک یا همان ایمیل می باشد.پس مشخص است که کاربر خیلی اهمیت میدهد به ایمیل های پست شده به ایمیلش. حال چه به زبان کاربر و چه به زبان دیگر. ولی آیا ما میتوانیم به هر ایمیلی اعتماد کنیم و با خیال راحت باز کنیم؟
خوب مشخص است که جواب خیر میباشد.ویروس نویسان اینترنتی برای انتقال ویروس نوشته شده خود برای اکثریت کاربران هیچ راهی جز ایمیل زدن پیدا نکرده اند تا کنون. حال چگونه این ایمیلها کار میکند.
معمولا این ایمیل ها با توجه به جو حاکم و آخرین اخبار انتشار میشود.به طور مثال در زمان اتفاق تسونامی ویروس نویسان به این فکر افتادند که ویروس خود را با موضوع کمک به آسیب دیدگان تسونامی انتشار کنند.
این ایمیل ها شامل چند مشخصات ظاهری و آشکار و چند مشخصات پنهان میباشد.
▪ معمولا این ایمیل ها شکل ظاهری ایمیل های سالم را دارند شامل:
ـ نام فرستنده
ـ ایمیل فرستنده
ـ موضوع نامه
ـ متن نامه
● آیا یک ایمیل ویروسی شامل همین ها میباشد که به چشم می آیند؟
خیر این ویروس خود را به طور پنهان به این ایمیل چسبانده شده و برای قربانی فرستاده میشود.
▪ این نوع ایمیل ها هم به دو دسته تقسیم میشوند:
۱) ایمیل های قاطی شده با ویروس:
این نوع ایمیل ها هرگز از خود نشان نمیدهند که حاوی ویروس میباشند و به محض باز شدن کامپیوتر قربانی مبتلا به ویروس میشود.
۲) ایمیل های سالم به فایلهای ویروسی:
این نوع ایمیل ها محتوای داخل ایمیل یا همان متن نامه سالم میباشد ولی همراه این ایمیل یک فایل به آن چسبانده شده است که باید حتمی توسط قربانی دانلود و اجرا شود تا کامپیوتر ویروسی شود.
● ولی راه مقابله با ویروسی شدن کامپیوتر با ایمیل:
۱) سعی کنید در مرحله اول از باز کردن ایمیل هایی که فرستنده آن را نمیشناسید خودداری کنید
۲) ایمیل خود را از جایی تهیه کنید که خوده ایمیل دارای ویروس کش باشه.به طوری که اگر ایمیل حاوی ویروس باشه خوده ویروس کش ارائه دهنده ایمیل شما شناسایی کند و از باز کردن آن توسط شما جلوگیری کند مانند:یاهو , هاتمیل
۳) معمولا حدود ۹۰% از ایمیل های ویروسی به قسمت Bulk ایمیل فرستاده میشود.در باز کردن ایمیل های فرستاده شده به Bulk دقت کنید ولی راه دیگر ویروسی شدن کامپیوتر
۲) دریافت فایل از اینترنت یا از دوستان در چت:
شاید شده باشد که در چت هستید و با فردی در حال چت هستید و ازشون فایلی خواسته باشید(عکس خودش,نرم افزار یا…) و آن فرد برای شما بفرسته.آیا با خیاله راحت باید آن را باز کنیم؟
درست است که شاید همون فایلی باشد که ما میخواهیم ولی آیا خیالمان راحت است که فرد فرستنده این فایل را با ویروس در هم نکرده باشه؟
و یا اینکه شما در سایت یا وبلاگی نرم افزاری میبینید و آن را دانلود میکنید .
از کجا مطمئن هستید که این نرم افزار سالم میباشد و با چیزه دیگری قاطی نشده است؟
بله همه این چیزهایی که خواندید امکان دارد.
● ولی راه مقابله با این نوع ویروسی شدن:
۱) در حال چت کردن هرگز از کسی نخواهید که برایتان فایلی را سند کند بلکه ازشون بخواهید برایتان ایمیل کند.
۲) اگر هم امکان ایمیل کردن ندارد هیچ وقت از کسی که شناخت کامل ازشون ندارید هیچ فایلی نگیرید.
۳) همیشه سعی کنید نرم افزار های خود را از سایتهای معتبر یا سایته خوده نرم افزار دانلود کنید.
● و اما راه دیگر ویروسی شدن کامپیوتر:
۳) استفاده از سیدی یا فلاپی حاوی ویروس:
اگر شما سی دی یا فلاپی از دوستتون گرفتید و آن را روی کامپیوتر خودتان اجرا کردین چه تضمینی دارد که این فلاپی یا سی دی ویروسی نباشد؟
● چگونه ما میتوانیم ما به فایل موجود در سی دی اعتماد کنیم؟
۱) هرگز از فردی که شناخت کمی از آن دارید فلاپی یا سیدی دریافت نکنید
۲) اگر کسی با شما کدورتی دارد سعی نکنید هیچ وقت متوسل به او شوید برای دریافت سی دی یا فلاپی
خیلی راههای دیگر هم هست که امکان ویروسی شدن کامپیوتر است ولی ما سعی داریم در این مقاله راهها کلی جلوگیری را بگویم مثلا مثل:دیدن لینک مشکوک
● جمع بندی راههای مقابله:
▪ اولین توسیعه داشتن یک ویروس کش قوی و به روز روی کامپیوتر خودتان میباشد(در مقالات بعدی به طور کامل به این مبحث پرداخته میشود)
▪ کمی دقت در باز کردن ایمیل های رسیده هرگز ایمیلی که فرستنده آن را نمیشناسید باز نکنید.
▪ استفاده از یک سرویس دهنده ایمیل مطمئن
▪ در دانلودهای خود کمی دفت کنیم (هرگز اگر به یک نرم افزار نیاز دارید متوسل به سایتهای نامربوط نشوید.برای مثال اگر به نرم افزاری گرافیکی نیاز داریم هرگز دنباله این نرم افزار در سایت آموزش هک نگردیم چون در سورت موجود کمی مشکوک است نیست؟)
▪ هرگز در چت از کسی که نمیشناسید و آشنایی کامل ندارید فایلی نگیرید و تا جایی که امکان دارد ازشون بخواهید برایتان ایمیل کنند.(که اگر ویروسی بود ویروس کش ایمیل شناسایی کند)
▪ هرگز سی دی و فلاپی که به آن مطمئن نیستید را بر روی کامپیوترتان اجرا نکنید.
▪ هرگز روی لینکهای پیشنهادی مشکوک کلیک نکنید.
● ولی حال اگه کامپیوتر کا به ویروس مبتلا شد باید چه کارهایی انجام دهیم:
▪ نصب ویروس کش و به روز کردن آن و اسکن کردن(بازبینی)کل هارد توسط ویروس کش
▪ اگر فایل یا پوشه ای دارید که برایتان خیلی مهم است سعی کنید یک Buckup تهیه نمایید و Buckup را روی سی دی نگه داری کنید.
▪ اگر برایتان امکان دارد ویندوز خود را عوض کنید و درایو ویندوز قبلی را نیز فرمت نمایید
● و آخرین حرف:
برای داشتن کامپیوتری سالم و امن باید در اینترنت به همه چیزهای موجود در اینترنت شک کرد.مشکل است ولی با کمی دقت و هوشیاری میتوانید به راحتی کامپیوترتان را امن کنید.

                              ***********************

شبکه جهانی اینترنت Internet چیست و زیرساخت آن چگونه کار می کند

اینترنت مجموعه‌ای جهانی از شبکه‌های بزرگ و کوچک است که به هم پیوسته‌اند و نام اینترنت (شبکه‌های در هم تنیده) از همین مجموعه گرفته شده است.

اینترنت پدیده‌ای است که زندگی بدون آن برای بسیاری از انسان‌ها، دیگر غیر قابل تحمل و حتی غیر ممکن است.
همه ما بااینترنت سر و کار داریم.
اما اینترنت چگونه کار می‌کند؟
چه اجزایی دارد و مهم‌تر این که به چه کسی تعلق دارد؟
به سروری که از طریق آن وارد دنیای مجازی وب می‌شویم؟ به ما که کاربران آن هستیم؟
در واقع هیچکدام. چون اینترنت نه به ما که به هیچ کس دیگری تعلق ندارد.
اینترنت مجموعه‌ای جهانی از شبکه‌های بزرگ و کوچک است که به هم پیوسته‌اند و نام اینترنت (شبکه‌های در هم تنیده) از همین مجموعه گرفته شده است.
اینترنت کارش را سال ۱۹۶۹ با چهار هسته یا سیستم کامپیوتری میزبان شروع کرد اما امروز میلیونها مورد از آنها در سراسر جهان وجود دارند.
البته این که گفته می‌شود اینترنت صاحب ندارد بدان معنا نیست که هیچ کس بر آن نظارت ندارد. یک موسسه غیرانتفاعی به نام انجمن اینترنت (Internet Society) که در سال ۱۹۹۲ تشکیل شده است مسئول نظارت بر آن است و مراقب است که پروتکل‌ها و قوانینی که در مورد اینترنت تصویب شده‌اند، در سراسر جهان اجرا شوند.
● تسلسل شبکه‌ها
هر کامپیوتری که به اینترنت وصل است - از جمله کامپیوتری که با آن این گزارش را می‌خوانید- بخشی از یک شبکه است. شما که در خانه با یک مودم به یک موسسه ارائه دهنده سرویس‌های اینترنتی (ISP) وصل می‌شوید؛ در محل کار بخشی از یک شبکه محلی هستید و بیشتر مواقع باز هم از طریق مودم به یک ISP و از آن به اینترنت وصل می‌شوید و یا اینکه ... .
به هر حال این که از چه طریق به اینترنت وصل شوید مهم نیست، مهم این است که با اتصال به اینترنت، بخشی از دنیای شبکه‌ها می‌شوید.
بسیاری از شرکت‌های ارتباطاتی بزرگ بک‌بُن‌های(ستون فقرات) اختصاصی خودشان را دارند که مناطق زیادی را به هم وصل می‌کنند.
معمولا این شرکت‌ها در هر منطقه یک نقطه حضور( POP) دارند. POP جایی است که کاربران محلی با استفاده از مودم و تلفن یا خطوط ارتباطی مشخصی به شبکه شرکت وصل می‌شوند.
نکته جالب در این باره این است که در هیچ شبکه‌ ای مرجع کنترل کننده‌ای وجود ندارد و به جای آن چند شبکه سطح بالا وجود دارند که از طریق نقاط دسترسی شبکه NAP))به هم متصل می‌شوند.
● نمونه شبکه‌ای
برای درک این پروسه به این مثال توجه کنید:
شرکت A یک ISP بزرگ است. این شرکت در هر شهر بزرگی یک نقطه حضور(POP) دارد. این POP ها قفسه‌های پر از مودم‌ هستند که مشتریان ISP با تلفن به آنها متصل می‌شوند. شرکت A خطوطی از جنس فیبر نوری را از شرکت مخابرات اجاره کرده است تا به وسیله آنها نقاط حضورش را به هم متصل کند.
حالاشرکت B را در نظر بگیرید. این شرکت از چند ISP کوچک‌تر تشکیل شده است و در هر شهر بزرگ ساختمان‌هایی دارد که ISPهای آن ماشین‌های ارائه دهنده خود را در آنها مستقر کرده‌اند. این شرکت آن قدر بزرگ است که خودش با استفاده از خطوط فیبر نوری خودش‌ ساختمان‌هایش را به هم متصل کرده است و در واقع ISP هایی که زیر نظر این شرکت کار می‌کنند از این طریق به هم وصل شده‌اند.
● نقشه نقاط اتصال مرکز داده uunet در امریکا
در این ساختار تمام مشتریان شرکت A می‌توانند با هم ارتباط داشته باشند و تمام مشتریان شرکت B با هم در ارتباط هستند. اما هیچ کدام از مشتریان شرکت A نمی‌تواند با مشتریان شرکت B ارتباط داشته باشد.
برای رفع این مشکل دو شرکت توافق می‌کنند با NAPها در شهرهای مختلف ارتباط قرار کنند و انتقال داده‌ها بین مشتریان دو شرکت در شهر های مختلف از طریق نقاط دسترسی شبکه انجام می‌گیرد. تحت این شرایط تمام کامپیوترهایی که به اینترنت وصل می‌شوند با هم ارتباط خواهند داشت.
● پلی برای انتقال اطلاعات
تمام این شبکه‌ها برای برقراری ارتباط با یکدیگر به نقاط دسترسی شبکه، بک‌بُن‌ها (ستون فقرات) و روترها (راهبان) نیاز دارند. نکته جالب توجه در این پروسه این است که یک پیغام می‌تواند در کسری از ثانیه از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر برود و با عبور از شبکه‌های مختلف، نیمی از جهان را بپیماید.
اما این پیغام‌ها از کدام مسیر باید رفت و آمد کنند.
مشخص کردن این مسیرها به عهده روتر‌ها است. روتر‌ها(راهبان‌ها) مشخص می‌کنند که اطلاعات از کدام مسیر از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر بروند.
آنها در واقع کامپیوتر‌های حرفه‌ای و قدرتمندی هستند که پیغام‌های ما را می‌فرستند و از طریق هزاران مسیری که تعریف شده است انتقال پیغام را سرعت می‌بخشند.
یک روتر(راهبان) دو وظیفه مجزا اما مرتبط با هم دارد:
۱) تضمین می‌کند که اطلاعات به جایی که نباید بروند، نروند.
۲) تضمین می‌کند که اطلاعات به مقصد مورد نظر برسد.
به دلیل انجام این کارها، روتر‌ها نقش بسیار موثری در نحوه ارتباط دو شبکه کامپیوتری ایفا می‌کنند. روتر‌ها دو شبکه را به هم متصل می‌کنند و اطلاعات میان آن دو را رد و بدل می‌کنند. آنها همچنین از شبکه‌ها در برابر انتقال بی‌مورد اطلاعات محافظت می‌کنند. بدون توجه به تعداد شبکه‌ها،‌ طرز کار روتر‌ها بدون تغییر باقی می‌ماند.
از آنجا که اینترنت از ده‌ها هزار شبکه مختلف تشکیل شده است، استفاده از روتر‌هادر آن ضروری است.
● بک‌بُن‌ها
اولین بک‌بُن دنیا در سال ۱۹۸۷ توسط بنیاد ملی علم آمریکا (NFS) درست شد. این بک‌بُن که NSFNET نام داشت یک خط T۱ بودکه ۱۷۰ شبکه کوچک‌تر را به هم متصل می‌کرد و با سرعت انتقال ۵۵۴/۱ مگا بایت در ثانیه کار می‌کرد. یک سال بعد NSF با همکاری IBM و MCI بک‌بُن T۳ (۴۵ مگا بایت بر ثانیه) ایجاد کرد.
بک‌بُن‌ها معمولا شاهراه‌هایی از جنس فیبر نوری هستند. این شاهراه‌ها از چندین فیبر نوری در هم تنیده تشکیل شده‌اند تا ظرفیت انتقال داده‌هایشان بیشتر شود.
این کابل‌ها با علامت OC مشخص می‌شوند مانند: OC-۳ ،OC-۱۲ یا OC-۴۸ . یک OC-۳ توانایی انتقال ۱۵۵ میلیون بایت را در ثانیه دارد در حالی که یک OC-۴۸ می‌تواند ۲۴۸۸ میلیون بایت(۴۸۸/۲ گیگا بایت) را درثانیه انتقال دهد.
برای این که به سرعت بالای بک‌بُن‌های مدرن پی ببریم کافی است آنرا با مودم‌های معمولی ۵۶K مقایسه کنیم که ۵۶۰۰۰ هزار بایت را در ثانیه منتقل می‌کنند.
امروزه شرکت‌های بسیاری وجود دارند که بک‌بُن‌های با ظرفیت بالای خود را دارند و به نقاط اتصال متفاوتی در سراسر جهان متصل‌اند. در این حالت هر کاربر اینترنتی، بدون توجه به موقعیت جغرافیایی‌اش و شرکتی که از آن برای اتصال به اینترنت استفاده می‌کند می‌تواند با هر کاربر دیگری در زمین به راحتی صحبت کند.
اینترنت موافقت‌نامه‌ای تو در تو و بسیار عظیم بین شرکت‌ها است تا به صورت مجانی با هم ارتباط برقرار کنند.
● پروتکل اینترنتی: نشانی‌های IP
هر کامپیوتری در اینترنت یک شماره اختصاصی دارد که به آن نشانی IP میگویند.
IP علامت اختصاری پروتکل اینترنتی ‌است؛ زبانی که کامپیوترها به ‌وسیله آن با هم ارتباط برقرار می‌کنند. یک پروتکل، راه از پیش تعریف شده‌ای است که هرگاه کسی می‌خواهد از یک سرویس استفاده کند، از طریق آن وارد عمل می‌شود.
این «استفاده کننده» (کاربر) در این جا می‌تواند یک شخص حقیقی‌ و یا یک برنامه مثل نرم افزارهای استفاده کننده از اینترنت باشد.
یک IP معمولا بدین شکل است:
۳۸.۱۱۳.۱۶۲.۴۲
ما انسان‌ها برای اینکه این نشانی‌ها را راحت حفظ کنیم، آنها را به صورت بالا می نویسی (که البته این هم راحت نیست) اما کامپیوترها به صورت باینری یا با هم ارتباط برقرار می‌کنند‌ و نشانی IP بالا به زبان باینری بدین شکل است: ۱۰۰۱۱۰.۱۱۱۰۰۱.۱۰۱۰۰۰۱۰.۱۰۱۰۱۰ به عدد چهار بخشی موجود در IP اوکتتز(اوکتتز از ریشه عدد هشت یونانی گرفته شده است) گفته می‌شود چون هر کدام از آنها در صورت تبدیل به فرم باینری (دو دوئی) هشت موقعیت دارند. اگر این موقعیت‌ها را به هم اضافه کنیم می‌شود ۳۲ و دلیل این که به نشانی‌های IP اعداد ۳۲ بایتی می‌گویند همین است.
از آن جا که هر کدام از این موقعیت‌ها در سیستم باینری می‌توانند دو حالت داشته باشند (صفر یا یک)، تعداد نهایی حالات ترکیب آنها در اوکتتز، ۲۳۲ یا ۴,۲۴۹,۹۶۷,۲۹۶تعداد منحصر به فرد است.
در ازای تقریبا ۴.۳ میلیارد ترکیب محتمل، اعداد خاصی به عنوان نشانی‌های IP مشخص انتخاب شده‌اند.
برای نمونه، نشانی ۰.۰.۰.۰ برای شبکه‌های پیش‌فرض در نظر گرفته شده است و نشانی ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵ برای broadcastها.
اوکتتز‌ها به جز جدا کردن اعداد کار دیگری هم دارند. از آنها برای ساخت کلاس‌هایی از IP ها استفاده می‌شود که می‌توانند در موارد خاص تجاری، دولتی و ... استفاده شوند.
اوکتتز‌ها به دو بخش نت(Net) و هاست(Host) تقسیم می‌شوند.
بخش نت همیشه اولین اوکتتز را در بر می‌گیرد و از آن برای یشناسایی شبکه‌ای که کامپیوتر به آن تعلق دارد استفاده می‌شود. هاست(که گاهی به آن Node هم گفته می‌شود) کامپیوترهای حقیقی را در شبکه مشخص می‌کند. بخش هاست همیشه آخرین اوکتتز را در بر می‌گیرد.
● پروتکل اینترنت: سیستم نام دامنه
وقتی که اینترنت در دوران ابتدایی‌اش به سر می‌برد، از تعداد کمی کامپیوتر که بوسیله مودم‌ها و خطوط تلفن با هم در ارتباط بودند، تشکیل شده بود.
در آن زمان برای این که ارتباط بین دو کامپیوتر برقرار شود کاربران باید IP کامپیوتری را که می‌خواستند با آن ارتباط برقرار کنند تهیه می‌کردند. برای نمونه نشانی IP یک کامپیوتر ۲۱۶.۲۷.۲۲.۱۶۲ بود و کاربر برای برقراری ارتباط با آن باید آن را تهیه می‌کرد. در اوایل این کار چندان سخت نبود اما با گسترش استفاده‌کنندگان اینترنت، تهیه IP دیگران دیگر غیر ممکن شد.
اولین راه‌حل یک تکست فایل ساده بود که توسط مرکز اطلاعات شبکه‌ها تهیه شد و نام‌ها را به نشانی‌های IP هدایت می‌کرد. به زودی این فایل به قدری کند و ناکارآمد شد که نمی‌شد آن را مدیریت کرد. در سال ۱۹۸۳، دانشگاه وییسکانسین سیستم نام‌ دامنه (DNS) را ابداع کرد که نام‌های تکست را به صورت خود‌کار به نشانی‌های IP هدایت می‌کرد.
در این روش شما به جای این که IP یک سایت،‌ مثلا urls.ir را حفظ کنید تنها hamshahrinline.ir را حفظ می‌کنید.
● URL ؛ مکان‌نمای یکسان منبع (نشانی سایت)
وقتی که شما از اینترنت استفاده می کنید یا یک میل می‌فرستید، از یک نام دامنه استفاده می‌کنید که این کار را برای شما انجام می‌دهد. برای نمونه نشانی http://www.urls.ir نام دامنه urls.ir را در بر دارد. همین نام دامنه در example@urls.ir هم وجود دارد. هر بار که ما از یک نام دامنه استفاده می‌کنیم، از سرورهای سیستم نام دامنه (DNS) استفاده می‌کنیم که نام‌های دامنه قابل خواندن برای انسان را به IPهای قابل فهم برای ماشین تبدیل می‌کند.
نام‌های دامنه سطح بالا که به آنها دامنه‌‌های سطح اول هم گفته می‌شود این‌ها هستند: .COM، .ORG ، .IR، .NET ، .EDU و .GOV.
چند سایت معروف که از دامنه .COM استفاده می‌کنند این‌ها هستند:
۱) Google
۲) Yahoo
۳) Microsoft
هر نامی در دامنه سطح بالای COM. باید منحصر به فرد باشد. کلمه همیشگی سمت چپ مثل WWW ، نام میزبان است که نام یک ماشین خاص (با یک IP خاص) را در یک دامنه مشخص می‌کند.
یک دامنه داده شده می‌تواند به صورت بالقوه نام میلیون‌ها هاست(میزبان) را تا زمانی که در آن منحصر به فرد هستند در بر بگیرد.
سرورهای سیستم نام‌ دامنه(DNS)، درخواست‌ها را از برنامه‌ها و دیگر سرورهای نام‌ دریافت می‌کنند تا نام‌های دامنه را به نشانی‌های IP تبدیل کنند.
وقتی که یک درخواست به سرور سیستم نام‌دامنه وارد می‌شود، سرور یکی از چهار کار زیر را بر روی آن انجام می‌دهد:
۱) با یک نشانی IP به آن جواب می‌دهد چون نشانی IP دامنه درخواست شده را می‌داند.
۲) با دیگر سرور‌های سیسم نام‌ دامنه تماس می‌گیرد و سعی می‌کند نشانی IP نام درخواست شده را پیدا کند. البته سرور شاید چندین بار این کار را انجام دهد.
۳) امکان دارد بگوید: من نشانی IP دامنه‌ای که شما خواسته‌اید ندارم اما نشانیIP سرور دیگری را به شما می‌دهم که نشانی‌های بیشتری از من می‌داند.
۴) یک پیغام ارور(Error) می‌فرستد، چون دامنه درخواست شده یا وجود ندارد یا دیگر اعتبار ندارد.
● یک مثال از پروسه خواندن نام دامین
برای درک این پروسه بهتر است به این نمونه توجه کنید:
۱) فرض کنید شما نشانی urls.ir را در مرورگر خود تایپ می‌کنید.
۲) مرورگر برای یافتن نشانی IP به یک سرور سیستم نام‌ دامنه(DNS) مراجعه می‌کند.
۳) این سرور هم جستجو را با تماس با یکی از روت سرور‌ها(سرورهای اصلی) آغاز می‌کند- روت سروها نشانی‌های IP تمام DNS سرورها را که با دامنه‌‌های سطح بالا.COM ،.NET ،.IR و... کار می‌کنند- دارند.سرور DNS شما از روت‌ سرور www.urls.ir را می‌خواهد.
۴) اگر روت سرور این IP را نداشته باشد می‌گوید:« من IP درخواست شما(www.urls.ir) را ندارم
۵) اما IP سرور دامنه‌‌های .IR را به شما می‌دهم».
۶) آن وقت سرور نام دامنه شما، یک درخواست به سرور دی‌ان‌اس‌ .IR می‌فرستد
۷) از آن می‌پرسد که آیا نشانی IP برای www.urls.ir می‌شناسد یا نه.
۸) سرور DNS دامنه‌های IR، نشانی‌های IP سرور نامی را که با دامنه www.urls.ir در ارتباط‌ هستند می‌شناسند، به همین خاطر درخواست شما را به آنها ارجاع می‌دهد.
۹) سرور نام شما سپس به سرور دی‌ان‌اس www,urls.ir مراجعه می‌کند و می‌پرسد که آیا این سرور DNS، نشانی IP www.urls.ir را می‌شناسد یا نه.
۱۰) این سرور قطعا نشانی IP مورد درخواست ما را دارد بنابر این آن‌را به سرور DNS ما می‌‌دهد.
۱۱) این سرور هم آن را به مرورگر ما می‌دهد و مرورگر برای دریافت یک صفحه وب از www.urls.ir به سرور مراجعه می‌کند.
یکی از کلیدهای موفقیت در انجام چنین کاری افزونگی تکرار و فراوانی است. در هر سطح چندین سرور DNS وجود دارد و هر گاه یک درخواست به جواب نرسد چندین سرور دیگر برای رسیدن به جواب وجود دارد. کلید دیگر cashing است.
وقتی که یک سرور DNS یک درخواست را به جواب می‌رساند، نشانی IP دریافت شده را ذخیره می‌کند. و وقتی که یک درخواست دامنه .IR را به یک روت سرور ارجاع می‌دهد، نشانی IP سروری را که IP دامنه‌های .IR را دارد ذخیره می‌کند تا دفعه بعد که دوباره درخواستی برای نشانیIP دامنه .IR دریافت کرد بدون واسطه روت سرور به همین سرور DNS مراجعه کند.
سرور DNS این کار را می‌تواند برای هر درخواست انجام دهد و cashing به آن این اجازه را می‌دهد که از جستجو‌های بی‌مورد دست بردارد.
سرورهای DNS روزانه به میلیاردها درخواست پاسخ می‌دهند و وجود آنها برای عملکرد روان اینترنت بسیار ضروری است.
این حقیقت که این مراکز اطلاعاتی بسیار گسترده و پراکنده به این خوبی و البته به دور از چشم ما کار می‌کنند، گواه طراحی بی‌نظیر آنهاست.
● کلاینت‌ها و سرورها
سرورها دسترسی یه اینترنت را برای ما میسر می‌کنند. تمام ماشین‌های موجود در اینترنت یا سرور هستند یا کلاینت. سرورها دستگاه هایی هستند که به دیگر ماشین‌ها سرویس ارائه می‌دهند و ماشین‌هایی که از آنها برای برقراری ارتباط با سرورها استفاده می‌شود کلاینت هستند.
در فضای اینترنت، این سرور‌های وب،‌ سرورهای ایمیل، سرورهای FTP و دیگر سرورها هستند که نیازهای ما برای ایجاد ارتباط را برطرف می‌کند.
وقتی که شما می‌خواهید به www.urls.ir متصل می‌شوید تا یک صفحه را بخوانید، از یک کلاینت (کامپیوتری که پشت آن نشسته‌اید) استفاده می ‌کنید.
در واقع ابتدا به سرور وب www.hamshahri.ir دسترسی پیدا می‌کنید؛ ماشین سرور صفحه‌ای را که شما درخواست کرده‌اید پیدا می‌کند و برایتان می‌فرستد. کلاینت‌هایی هم که به یک ماشین سرور متصل می‌شوند همین کار را با یک منظور مشخص انجام می‌هند؛ یعنی درخواست‌هایشان را به یک نرم افزار مشخص سرور که در یک ماشین سرور فعال است هدایت می‌کنند.
هر سرور یک نشانی IP ثابت دارد که به ندرت تغییر پیدا می‌کند. در مقابل یک کامپیوتر خانگی که از طریق مودم شماره‌گیری می‌کند هر بار که به ISP متصل می‌شود یک نشانی IP دریافت می‌کند.
این IP تا هنگامی که شما به اینترنت وصل هستید منحصراً در اختیار شماست اما هر بار که به یک ISP متصل شوید، یک IP جدید دریافت خواهید کرد. بدین ترتیب ISP به جای این که هر مشتری را با یک IP بشناسد، هر مودم را با یک IP می‌شناسد.
● پورت‌ها
وقتی‌ که یک کلاینت به وسیله یک پورت به یک سرویس متصل می‌شود، از یک پروتکل مشخص استفاده می‌کند. پروتکل‌ها معمولاً به صورت تکست هستند و به سادگی تعریف می‌کنند که چگونه کلاینت‌ها و سرورها با هم ارتباط برقرار می‌کنند. هر وب سرور در اینترنت پروتکل انتقال تکست‌های هایپر (HTTP) را می‌شناسد.
اجزایی که طرز کارشان در این گزارش معرفی شدند (شبکه‌ها، روتر‌ها [راهبان‌ها]، نقاط دسترسی شبکه[NAP]، سیستم نام‌‌های دامنه[DNS] و سرورهای پرقدرت)، جیزهایی هستند که ما برای دسترسی به اینترنت به آنها نیاز داریم.
نکته جالب در مورد آنها این است که این سیستم‌های عریض و طویل دسترسی ما به اینترنت را تنها در چند میلیونیوم ثانیه امکان‌پذیر می‌کنند.
این اجزا در دنیای مدرن بسیار مهم هستند چرا که بدون آنها دسترسی به اینترنت ممکن نیست و دنیای بدون اینترنت هم برای بسیاری از ما معنایی ندارد.

پانزده ۱۵ رخداد و حرکت نوین فن آوری اطلاعات و ارتباطات که جهان امروز را تغییر داد

وب دیگر هیچ جنبه‏ای از زندگی ما را دست نخورده باقی نگذاشته است...

● Drudge Report
در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۸، Matt Drudge افتضاح اخلاقی موسوم به Monica Lewinsky را منتشر کرد. یک روز پس از آنکه Newsweek افتضاح اخلاقی جدیدی در مورد کاخ سفید Clinton منتشر کرد، Matt در سایتش(http://www.drudgereport.com) داستان Monica Lewinsky (http://www.drudgereportarchives.com/data
۲۰۰۲/۰۱/۱۷/۲۰۰۲۰۱۱۷_۱۷۵۵۰۲_ml.htm) را فاش کرد. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که اولین خبر داغی است که قبل از نشریات چاپی و رسانه‏های تصویری، بر روی وب منتشر شده است؛ و البته آخرین بار هم نبود.
اتفاقاتی نظیر این باعث شد رسانه‏ها خصوصاً رسانه‏های ضعیفتر به این موضوع پی‏ببرند که با استفاده از روشهای سنتی نمی‏توانند با سرعت انتشار این ابزار جدید یعنی وب رقابت کنند. برخی از آنها تصمیم گرفتند که عنوان‏های خبری خود را قبل از چاپ بر روی اینترنت قرار دهند. حتی بعضی از آنها نسخه چاپی خود را کنار گذاشتند تا انحصاراً فقط بر روی اینترنت رسانه‏ای با نام آنها وجود داشته باشد. در هر حال رسانه‏ها به دو دسته تقسیم شدند: اول، رسانه‏هایی که تلاش کردند خود را با تغییرات جدید وفق دهند و دوم ،رسانه‏هایی که بخاطر عدم مدیریت صحیح از صحنه کنار گذاشته شدند. دوره خبرهای اینترنتی آغاز شده بود.
● وب سایت یاهو Yahoo
در فوریه ۱۹۹۴، Jerry و David سایت یاهو http://www.yahoo.com را راه اندازی کردند. در اوایل ۱۹۹۴، دانشجویان دکترای دانشگاه استنفورد، Jerry Yang و David Filo ، لیستی از سایتهای مورد علاقه‏شان را بر روی وب قرار دادند. اینکه در کدام روز فوریه بوده است در تاریخچه یاهو درج نشده است
http://docs.yahoo.com/info/misc/history.html

اما می‏دانیم عنوان این لیست منتشر شده "Jerry and David Guide to the World Wide Web" بوده است. در آپریل ۱۹۹۴ در سایت آنها عنوان دیگری قرار داده شد "Yet Another Hierarchical Officious Oracle" یا همان Yahoo که خیلی زود بر سر زبانها افتاد.
سایت Yahoo را می‏توان آغازگر دسته‏بندی سایتها در وب دانست. هنگامی که پوشش کامل اینترنت ناممکن بود Yahoo بعنوان یک پرتال اینترنتی امکان جستجوی اینترنتی، عناوین خبری، پیام‏رسانها، پست الکترونیک، تصاویر، آگهی‏های استخدام و موارد بسیاری دیگر را در خود جای داد. در حالی که دیگر پورتالهای مشهور آن زمان مانند Lycos و Excite یا در حال نزول بودند و یا توسط ماهی‏های بزرگتر در حال شکار شدن بودند، این سایت همچنان به صعود خود ادامه می‏داد. هر چند که Yahoo در رقابت با Google چندان خوش‏شانس نبود اما تاریخ وب شاهد موفقیتهای بسیاری است که در آنها نام Yahoo می‏درخشد.
● Blogging Katrina
در ساعت ۱۲ عصر ۲۸ آگوست ۲۰۰۵، وبلاگ "The Survival of New Orleans " شروع بکار کرد.
در حالی که طوفانهای ساحلی در نیواوریلنز این شهر را ویران می‏کرد Michael Barnes در وبلاگش (http://web.archive.org/web/۲۰۰۵۰۹۰۵۱۹۵۵۰۴/http://mgno.com ) اینگونه نوشت: "ما در طبقه‏های دهم و یازدهم یک آسمان خراش در خیابان پودراس، در سمت راست خیابان چارلز هستیم. در اینجا ژانراتور، کنسرو غذا و آب داریم. ما کلاً ۵ نفریم. من مطمئن نیستم که ارتباط ما با اینترنت متصل باقی بماند. من یک دروبین و یک اسلحه همراه خود دارم... اینجا دائماً طوفان است و سرعتش بین ۱۷۵ تا ۲۱۵ کیلومتر بر ساعت است. طوفان باد را از سمت خلیج به سمت دریاچه می‏کشاند. شهر ممکن است هیچگاه به حالت قبل برنگردد. خودم می‏دانم، شاید این حرفها خیلی عارفانه باشند."
بنابراین شاهدی با یک نام کاربری فاجعه‏ای طبیعی‏ای که در آنجا می‏گذشت را روایت می‏کرد. برای ۵ روز Barnes و دیگر همکارانش تلاش کردند تا از این طوفان فرار کنند و در طول این مدت گزارشات و تصاویری از پناه‏گاهشان و آنچه می‏گذشت در وب منتشر می‏کردند. ده‏ها هزار شهروند اینترنتی هر روز به این وبلاگ می‏آمدند و گزارشاتی که در CNN و New York Times هم یافت نمی‏شد را می‏خواندند.
این موضوع ثابت کرد که برخلاف تصور برخی، وبلاگها تنها نوشته‏های درهم و نظرات پراکنده افراد مختلف نیستند؛ بلکه می‏توانند آنقدر مهم و تأثیرگذار باشند که مطالبشان در تاریخ ماندگار شود.
● وبسایت خرده فروشی ای بی eBay
در سوم سپتامبر ۱۹۹۵،eBay اولین حراجش را انجام داد. http://www.ebay.comمدت زیادی از زمانی که تنها راه فروش اثاثیه بدردنخور منزل، قرار دادنشان در حیاط برای فروش بود نگذشته است. چیزی که eBay آنرا دگرگون کرد. در حال حاضر دهها هزار شرکت کوچک و متوسط تجاری eBay را اصلی‏ترین ویترین محصولات خود می‏دانند. بر اساس آنچه که eBay می‏گوید اولین چیزی که در eBay بفروش رسید یک اشاره‏گر لیرزی شکسته بود که به قیمت ۱۴.۸۳ دلار حراج شد. اما اینک، چندین میلیارد دلار ارزش نقل و انتقالاتی است که در این سایت انجام می‏شود.
eBay اولین سایتی است که ایده کار اینترنتی را بنیانگذاری کرد. این نظر Chris Dellarocas، استاد تجارت دانشگاه مریلند است که بر روی ظهور کارهای اینترنتی تحقیق می‏کند. چیزی که ما را به جهانی مجاری سوق می‏دهد که از طریق آن می‏توانیم یک کار پیدا کنیم و یا در مدرسه‏ای ثبت‏نام کنیم و شاید هم بتوانیم همکلاسی قدیمی خود را بیابیم.
"واقعیتی که eBay از طریق آن توانست بازاری را ایجاد کند که ۶۰ میلیون نفر در آن فعالیت کنند، تلاشهای اساسی و پایه‏ریزی شده‏ای بوده است." Dellarocas ادامه می‏دهد: "آنها آن را به اندازه کافی قابل اعتماد ایجاد کرده‏اند که من بتوانم پولم را برای مردی در آلمان که تا کنون او را ملاقات نکرده‏ام ارسال کنم و مطمئن باشم که او محصولش را برایم ارسال خواهد کرد. این باعث می‏شود که ما با هر کس و در هر مکان بتوانیم معامله کنیم."
● Wikipedia
۱۵ ژانویه ۲۰۰۱، Wikipedia اولین پستش را ارسال کرد. http://www.wikipedia.orgهمه می‏توانند کارشناس باشند. این موضوع کاملاً در Wikipedia ثابت شده است. دایرهٔ‏المعارفی آنلاین، که هر کس بی‏توجه به تخصصش می‏تواند مطلبی به آن اضافه و یا مطالبی از آن را ویرایش کند. Wikipedia در حال حاضر ۲ میلیون مقاله به انگلیسی (۷ میلیون در مجموع) از Aaargh! (یک بازی کامپیوتری) گرفته تا ZZZap! (یک برنامه تلویزیونی برای کودکان) در خود جای داده است.
Wikipedia مجموعه‏ای بی‏پایان از بحثها، ویرایشها، بازنگری‏ها و آرشیوهاست. نتیجه آن، گسترش مطالبی مختلف و بدون سانسور است که کاربران هنگام جستجوی یک موضوع از طریق موتورهای جستجوگر در اولین نتیجه جستجو به آنها وارد می‏شوند.
مؤسس این سایت Jimmy Wales ، موضوع اولین پست این سایت را بخاطر ندارد. ولی می‏گوید اولین جمله‏ای که در نرم‏افزار Wikipedia تایپ کردم عبارت "Hello World!" بود.
"من فکر می‏کنم Wikipedia نتیجه طرز تفکر مردم در مورد موضوعات مختلف است؛ همانطور که مثلاً در مورد پیاده کردن امنیت در یک جامعه می‏اندیشند." Wales ادامه می‏دهد: "ما به شدت مراقب دروازه‏های اطلاعاتی بودیم. اما Wikipedia حرکتی برای باز کردن این دروازه‏هاست تا به شما اطمینان دهد که می‏توانید براحتی اطلاعاتی اضافه کنید و اطلاعاتی سانسور نشده را بخوانید."
● Friendster
مارچ ۲۰۰۳، Friendster ارتباطات را برقرار کرد. My Space (http://www.myspace.com و Facebook (http://www.facebook.com) هر دو از بهترین سایتهای شبکه اجتماعی هستند. اما نام هیچکدام از این دو اینجا نبود اگر Friendster (www.friendster.com) وجود نمی‏داشت. در مارچ ۲۰۰۳، درهای دیجیتال آن بسوی عموم باز شد. این سایت آغازگر شبکه‏های اجتماعی تحت وب بود.
سازنده این سایت، Jonathan Abrams ایده ساخت این سایت را زمانی می‏داند که برخی سایتهای کم‏ارزش دوستیابی را دیده بود. او می‏گوید: "من می‏خواستم کاربران یک تجربه متفاوتی در اینترنت داشته باشند بنحوی که بین این دنیای آنلاین و واقعی ارتباط واقعی وجود داشته باشد. در واقع زندگی واقعی آنها را بهمراهشان به اینترنت بیاورد."
در جولای ۲۰۰۳ Friendster، ۱ میلیون کاربر داشت. اما Friendster بسیار آهسته‏تر از رقبابش پیش می‏رفت و برخی تصمیمات غلط هم این وضعیت را بدتر کرد. با این حال Friendster در حال حاضر هم یکی از اصلی‏ترین سایتهای ارتباطات اجتماعی تحت وب است. همچنین Abrams سایت Socializr http://www.socializr.com) را ایجاد کرد؛ سایتی که مردم کمک می‏کند تا برنامه‏های روزمره خود را در دنیای واقعی برنامه‏ریزی کنند.
● Craigslist
در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۵، Craig Newmark لیست خود را منتشر کرد. همانند بسیاری از اتفاقات مهم تحت وب، Craigslist با یک پروژه غیرتجاری شروع شد. در مارچ ۱۹۹۵، Craig Newmark که یک مهندس کامپیوتر در شرکت Charles Schwab سانفرانسیسکو بود محل کارش را ترک می‏کند. او لیست ایمیلی ایجاد می‏کند که اعضای آن می‏توانستند مطالب مورد علاقه‏شان را در خصوص جزیره‏شان با دیگر اعضا به اشتراک بگذارند.
" آن روزها، از این که می‏دیدم مردم در شبکه چقدر به یکدیگر کمک می‏کنند تحت تاثیر قرار گرفته بودم." او می‏گوید "از طریق همین ایمیلها در حالی که لیست اعضا در حال افزایش بود مردم نیز شروع به ارسال مطالبی در خصوص اجاره آپارتمان، کار و سایر موضوعات کردند." در اکتبر همان سال او لیست را بر روی اینترنت برای استفاده همگان منتشر کرد.
در سپتامبر ۱۹۹۷ این لیست به سایت Craigslist.org تغییر نام پیدا کرد. در اوایل ۱۹۹۸، این سایت مبلغ کمی بابت هزینه‏های تبلیغ کار دریافت می‏کرد اما در عین حال بسیاری از تبلیغات دیگر کاملاً رایگان بر روی سایت قرار می گرفتند. و بالاخره در سال ۱۹۹۹، این سایت شروع به پرداخت حقوق به پرسنلش کرد.
در حال حاضر ۴۵۰ نسخه محلی Craigslist در ۵۰ کشور دنیا وجود دارد و بیش از ۲۵ میلیون نفر هر ماه از آنها بازدید می کنند. این سایت نسخه اینترنتی نیازمندی‏هایی است که تا پیش از آن تنها در روزنامه‏ها منتشر می‏شد.
http://www.craigslist.com

● Oddpost
در ۱۶ فوریه ۲۰۰۳، سرویس وب‏میل Oddpost شروع بکار کرد. تا سال ۲۰۰۳ هر کس که ایمیل در Yahoo یا Hotmail داشت در کنار آن هم یک نرم‏افزار مدیریت ایمیل هم روی کامپیوترش نصب بود. و دلیل آن هم این بود که کار کردن با خود وب‏میل بسیار طاقت‏فرسا و زمانبر بود. ایجاد هر تغییری در اینباکس و یا حذف اسپم محتاج طی مراحل مختلف و کلیکهای متعدد بود.
Oddpost نرم‏افزاری تحت وب ایجاد کرد که کار کردن با آن مثل این بود که آن نرم‏افزار بر روی هارد کامپیوترتان نصب شده. مدتی بعد Yahoo این شرکت را خریداری و از تکنولوژی آن برای سرویس وب‏میل‏هایش استفاده کرد.
Oddpost بسیاری از چیزهایی که تا قبل از آن تنها از طریق نصب برنامه بر روی هارد انجام می‏شد را شبیه‏سازی کرد (از طریق زبانهای تحت وب، نظیر AJAX و Ruby on Rails). برای اولین بار از نرم‏افزارهای واژه‏پرداز، صفحه‏گسترده و ویرایشگر تصاویر که همه آنها تحت وب بودند پرده برداشت و اینگونه برنامه های تحت وب رایج شدند.
● URL
در ۲۳ جون ۱۹۸۳، DNS متولد شد. از Paul Mockapetris، Craig Partridge و در آخر از Jon Postel متشکریم که باعث شدند مجبور نباشید برای ورود به سایت PC World عدد ۷۰.۴۲.۱۸۵.۱۰ را تایپ کنید (این عدد IP سایت PC World است). آنها از طریق DNS (Domain Name System)، واسطی ایجاد کردند که کاربران بجای آدرس‏دهی عددی (۱۲ عدد در مبنای ۲) می‏توانند نام سایت را برای ورود به آن تایپ کنند. پس از وارد کردن این نام، مرورگر با مراجعه به سرورهای DNS (که وظیفه آنها نگهداری نام ماشین و آدرس IP آنها است) معادل عددی آنرا پیدا کرده و به این ترتیب از طریق مسیریابها ارتباط بین کامپیوتر کاربر و سایت مربوطه برقرار می‏شود.
در یکی از روزهای جون ۲۴ سال قبل، زمانی که اولین آدرس DNSی تست شد Mockapetris این موضوع را از طریق ایمیل اعلام کرد. او می‏گوید: "هیچکس فکر نمی‏کرد این موضوع اینقدر مهم باشد و بهمین خاطر ما حتی یک دوربین هم همراه خودمان نیاورده بودیم که از آن روز که بعدها بسیاری از آن یاد کردند عکس بگیریم."
پس از آن، ۸ سال قبل از ایجاد WWW (World Wide Web) ماشینهای دیگری به شبکه اضافه شدند. اما امروز تعداد آنها بیش ۱۳۰ میلیون است. بدون استفاده از DNS، برای آدرس دهی، این وبی که در حال حاضر پیش روی ماست وجود نمی‏داشت.
● مرورگر گرافیکی
در ساعت ۱ عصر ۱۵ مارچ ۱۹۹۳، مرورگر گرافیکی متولد شد. Marc Andreessen و Eric Bina هر دو از دانشجویان معمولی دانشگاه Illinois بودند. زمانی که آنها اعلام کردند نسخه آزمایشی گرافیکی Mosaic تحت ویندوز برای دانلود آماده است نمی‏دانستند این کار آنها چه تاثیری در مسیر حرکت اینترنت دارد.
طراحی قابل قبول بود؛ بجای اینکه تصاویر در پنجره‏ای جدا باز شوند در میان نوشته جا می‏گرفتند. نسخه Mosaic مورد استقبال گرفت و نسخه‏های تحت سیستمهای عامل دیگر نیز طراحی شد.
تقریباً یکسال پس از این ماجرا Andreessen با Silicon Graphics قرارداد همکاری بست (که بعدها به Netscape تغییر نام پیدا کرد). مایکروسافت مجوز استفاه از کد NCSA Mosaic برای اولین ویرایش Internet Explorer را خریداری کرد. تکامل مرورگرها آغاز شد و اینترنت که پیش از آن تنها شامل متنهای ساده بود به‏سوی چندرسانه‏ای شدن پیش رفت.
● Amazon
۱۶ جولای ۱۹۹۵، Amazon تجاری شد. http://www.amazon.comسایتی که عنوان آن "بزرگترین انبار کتاب" است داستانهای بسیاری در خصوص مراحل تکاملش در خود جای داده است. مثلاً داستان زمانی که Jeff Bezos (بنیانگذار سایت Amazon) در ماشینی که همسرش، Mackenzie در حال رانندگی در مسیر منهتن و سیاتل بود، طرح تجاری خود را بر روی کاغذ می‏نوشت. یا زمانی که Bezos می‏خواست نام سایتش را Abra Cadabra بگذارد اما دوستانش می‏گفتند که Cadabra شبیه Cadaver (جسدی که برای تشریح از آن استفاده می‏شود) است و او را از این نامگذاری منصرف کردند. یا تبدیل گاراژی در واشنگتن که اولین مرکز Amazon شد و در آن زنگی وجود داشت که قرار بود هر زمانی که محصولی فروخته می‏شود آن زنگ به صدا درآید.
بر اساس برنامه زمانی رسمی این سایت (http://phx.corporate-ir.net/phoenix.zhtml?c=۱۷۶۰۶۰&p=irol-corporateTimeline) اولین زنگی که به صدا در آمد مربوط به فروش کتابی با عنوان " Fluid Concepts & Creative Analogies: Computer Models of the Fundamental Mechanisms of Thought" بود. خوشبختانه فروش این سایت محصولات دیگر (بجز کتاب) نظیر موزیکهای قابل دانلود و همچنین فیلمها را نیز در بر می‏گیرد.
این سایت انقلابی در دنیای تجارت تحت وب و خارج از آن ایجاد کرد و از سایتهایی بود که با شروع یک پروژه عجیب به موفقیت رسیدند.
● LO!
در ساعت ۱۰:۳۰ عصر ۲۹ اکتبر ۱۹۶۹، اولین کلمه برای روی شبکه جابجا شد. قبل از تولد وب، اینترنت بصورت بسیار ساده‏ای وجود داشت، و قبل از اینترنت نیز آرپانت بوجود آمده بود. اهداف ایجاد آرپانت به قبل از ۱۹۶۰ باز می‏گردد، پروژه‏ای که بسیار عقب‏تر از برنامه زمانی پیش‏بینی شده تا قبل از ۱۹۶۹ آماده بهره‏برداری نشد.
بالاخره در عصر ۲۹ اکتبر، پروفسور Len Kleinrock، ارتباط یک مین‏فریم در یوکلا را به یکی از مراکز تحقیقاتی استنفورد از طریق یک خط اختصاصی تلفن برقرار کرد. برای تست برقراری ارتباط، Kleinrock با دانشجویانش در یوکلا قرار گذاشته بود که در ابتدا کلمه "LOG" را ارسال شود و پس از دیافت این کلمه ماشین مقابل در جواب کلمه "IN" را ارسال کند. این محقق حروف L و O را ارسال می‏کند اما قبل از اینکه بتواند حرف G را هم بفرستد سیستم دچار مشکل شده و قفل می‏کند.
تلاش بعدی با موفقیت انجام شد اما این کلمه "LO" بود که بعنوان اولین کلمه جابجا شده بر روی شبکه در تاریخ ثبت گردید. همانند جمله "What hath God wrought?" که Samuel Morse برای تست تلگرف از آن استفاده کرد و یا جمله "Watson, come here, I need you." که Alexander Graham Bell برای اولین بار در تلفن گفت.
" Morseو Bell از ما باهوش‏تر بودند." این جمله را Kleinrock در مصاحبه‏ای در سال ۲۰۰۴ گفت. او ادامه می‏دهد: "آنها می‏دانستند که کاری تاریخی انجام می‏دهند. ما فقط مهندس بودیم و تلاش می‏کردیم که کارمان را درست انجام دهیم."
● Googl
در ۷ سپتامبر ۱۹۹۸، Google شروع بکار کرد. http://www.google.comدر سال ۱۹۹۵، هنگامی‏که Sergey Brin و Larry Page در دانشگاه استنفورد یکدیگر را ملاقات کردند (http://www.google.com/corporate/history.html) علاقه زیادی به یکدیگر نداشتند. در ژانویه ۱۹۹۶، این دو وارد یک پروژه دانشجویی مشترک شدند. هدف این پروژه بهبود عملکرد موتورهای جستجوگر اینترنتی از طریق لحاظ کردن تعداد استفاده از لینک بازگشت یا همان Back در اولویت‏بندی نتایج جستجوهای بعدی بود.
در اوایل ۱۹۹۸ آنها یک دیتابیس اینترنتی در خوابگاه Larry، با هدف جمع‏آوری اطلاعات در خصوص لینکهای بازگشت به راه انداختند. یکی از اولین کسانی که پیشنهاداتی در خصوص این پروژه به آنها داد David Filo، یک از مؤسسان Yahoo بود (این سایت، یکی از موتورهای جستجوگر آن زمان بود.) که شاید هنوز هم افسوس این حماقتش را بخورد!
در سپتامبر ۱۹۹۸، شرکت گوگل ثبت شد و در دره سیلیکون پا به دنیای تجارت گذاشت تا مرحله دوم فعالیت خود را آغاز کند. بر خلاف آنچه که بسیاری از صاحبان شرکتهای دات‏کامی آن زمان (که بسیاری از آنها از بین رفته‏اند) تصور می‏کردند گوگل معتقد بود که پرسنل می‏توانند از راه دور با شرکت همکاری کنند و شرکت هم سودآور باشد. با قرار دادن حق رای به کاربران برای امتیاز دهی سایتها، گوگل در واقع به نرم افزاری تحت عنوان "وب ۲" در کنار وب واقعی تبدیل شد.
● Netscape
در ساعت ۹:۳۰ صبح ۱۹ آگوست ۱۹۹۵، Netscape وارد بورس شد. http://www.netscape.comبدون شک Netscape مرورگر خوبی بود. در تابستان ۱۹۹۵ در یک روز پربحث، هر سهم Netscape از ۲۸ تا ۷۵ دلار بفروش رسید
http://(http://cgi.netscape.com/newsref/pr/newsrelease۳۴.html

Netscape نسبت به سایر شرکتهای اینترنتی که سهام خود را در بورس عرضه کرده بودند، نظیر Yahoo (آپریل ۱۹۹۶)، Amazon (می ۱۹۹۷)، eBay (سپتامبر ۱۹۹۸) و برخی دیگر وضعیت بهتری داشت.
در آن زمان کسی نمی‏دانست این شرکتها چگونه اینگونه سرمایه‏دار می‏شوند. و البته بسیاری از سایتها هم نتوانستند که نمونه آن نابودی بسیاری از سایتهای دات‏کامی در سال ۲۰۰۰ بود. اما پس از آن مروگر Netscape متوجه رقیبی سرسخت یعنی همان Internet Explorer مایکروسافت شد و جنگ مرورگرها آغاز شد. در نوامبر ۱۹۹۸، AOL Time Warner، Netscape را خریداری می‏کند. نام این مرورگر یادآور داستان Open-Source و پرتال AOL است.
● ظهور WWW
در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۵، وب وارد دنیای آنلاین شد. مهمترین لحظه‏ای که بمحض بوجود آمدن وب در تاریخ آن ثبت شد. در صبح کریسمس ۱۹۹۰، Tim Berners Lee و Robert Cailliau در مرکز تحقیقاتی CERN در ژنو، ارتباط اینترنت را با اولین وب‏سرور برقرار کردند و بدین اینگونه هدیه کریسمسی باارزش به تمام کاربران آن دادند. بر اساس آنچه که در سایت Living Internet (http://www.livinginternet.com/w/wi_lee.htm ) آمده است Berners Lee در ابتدا برای اینکه بتواند سریع‏تر صفحات مشخصات صدها پروژه، نرم‏افزار و سخت‏افزار مورد استفاده در بخش انرژی فیزیکی CERN ژنو مشاهده کند برنامه‏ای نوشته بود که از طریق سیستم Hyperlink این ارتباطات را ساده می‏کرد. در سال ۱۹۹۰ Lee مرورگر ساده‏ای طراحی می‏کند که بر اساس سیستم Hyperlink کار می‏کرد. او و Cailliau در ادامه اولین صفحه وب را با عنوان "لیست تلفنهای مؤسسه CERN" ایجاد می‏کنند.
در آگوست همان سال، Lee اختراعش را به جهان یا حداقل بخشی از آن نشان می‏دهد
http://groups.google.com/group/alt.hypertext/msg/۳۹۵f۲۸۲a۶۷a۱۹۱۶

در اواخر سال ۱۹۹۲ تعداد وب‏سرورها ۵۰ عدد بود که این تعداد در دو سال بعدش به ۲۵۰۰ عدد رسید و این روند رشد ادامه یافت.
اولین تلاشها تنها برای برقرار ارتباط بود اما امروزه با وجود بیش از ۱۳۰ میلیون سایت دیگر وب ابزار اصلی زندگی روزمره ماست. که بر اساس Netcraft این تعداد هر ماه ۵ درصد افزایش پیدا می‏یابد
http://news.netcraft.com/archives/web_server_survey.htm

وب دیگر هیچ جنبه‏ای از زندگی ما را دست نخورده باقی نگذاشته است. این همان واقعیتی است که باعث می‏شود شما این مقاله را از روی صفحه مانیتور بخوانید نه از روی کاغذ.

هوش مصنوعی ایران مایکروسافت را شگفت زده کرد

طرح هوش مصنوعی ابداعی پژوهشگران ایرانی مورد استقبال مایکروسافت قرار گرفته و این پتنت به دلیل اهمیت بالا و منحصر به فرد بودن،بدون گذراندن مراحل داوری اولیه مستقیماً به مرحله نیمه نهایی راه یافته است.

طرح محققان ایرانی برای حضور در مرحله نیمه نهایی مسابقات جام جهانی رایانه دعوت شد
طرح هوش مصنوعی ابداعی پژوهشگران ایرانی مورد استقبال مایکروسافت قرار گرفته و این پتنت به دلیل اهمیت بالا و منحصر به فرد بودن،بدون گذراندن مراحل داوری اولیه مستقیماً به مرحله نیمه نهایی راه یافته است.
مهندس مسعود مولوی مسئول پروژه با اعلام این خبر به خراسان می گوید: مایکروسافت برای اولین بار اقدام به برگزاری جام جهانی رایانه کرده که ٠٠٧ طرح و پتنت برگزیده از کشورهای مختلف جهان در آن شرکت داده می شود. ایران ٥ سهم دارد که طرح هوش مصنوعی گروه تحقیقاتی پارسه به دلیل برخورداری از ساختار بسیار پیشرفته و سطح بالا بدون طی مراحل اولیه به همراه طرحی از مایکروسافت و IBM وارد مرحله نیمه نهایی شده است.
مهندس مولوی و گروهش همچنین به تازگی با نصب این سامانه هوشمند روی روبات انسان نما موفق شدند قابلیت پردازش و درک صدای انسان و امکان پاسخ گویی صحیح به انواع سوالات را فراهم آورند. خراسان در آن زمان نیز طی گزارشی به تشریح جزئیات پروژه ساخت روبات انسان نما پرداخت و این که در حال حاضر حتی از روبات «آسیمو»ی ژاپن پیشرفته تر است.
 از سوی ٢ شرکت معتبر جهانی نیز پیشنهاد خرید این سیستم با مبلغ ٠٠٢ میلیون دلار و ٠٠١ میلیون پوند شده است.
مهندس مولوی، می گوید: ساخت روبات انسان نمای سخنگوی پارسه به پایان رسیده است و حدود یک ماه دیگر با حضور تنی چند از مقامات بلندپایه کشوری رونمایی می شود. وی می افزاید: ترتیبی می دهیم که روبات هنگام رونمایی با مهمانان سلام و احوال پرسی کند.
مولوی می گوید: مرکز تحقیقات روباتیک و مکاترونیک پارسه، حدود ٥ سال در زمینه هوش مصنوعی و این روبات کارکرده است؛ البته در مراحل پایانی کار با مشکل کمبود و کسری بودجه مواجه شدیم اما خوشبختانه در نهایت هزینه های لازم توسط یک نهاد دولتی تأمین شد و این پروژه به ثمر رسید.
وی در ادامه می افزاید: مهم ترین بخش این پروژه، برنامه هوش مصنوعی آن می باشد که شگفتی بسیاری از محافل علمی بین المللی و از جمله مایکروسافت را برانگیخته است.
 از جمله در نمایشگاه اختراعات مالزی، این طرح جایزه طلایی «مایند» فرانسه را به دست آورد. طرح ما در بخش رایانه، پس از مایکروسافت و IBM قرار گرفت و مدال برنز را از آن خود کرد و مورد بازدید نمایندگانی از ناسا، مایکروسافت و ارتش مالزی قرار گرفت.
نکته مهم تر در این میان آن است که مایکروسافت برای اولین بار مسابقات جام جهانی رایانه را برگزار می کند که از طرح ما برای شرکت در بخش نیمه نهایی این رقابت ها به طور رسمی دعوت شده است.
مهندس مولوی با اعلام این موضوع می افزاید: قرار است ٠٠٧ طرح از سراسر دنیا از جمله ٥ طرح از ایران درمرحله اول داوری  شود و در نهایت ٥٢ طرح به مرحله نیمه نهایی راه پیدا کند ولی این برای اولین بار در چنین رقابت هایی است که طرحی توانسته است بدون گذراندن مراحل داوری به بخش نیمه نهایی راه پیدا کند، چون برگزارکنندگان معتقد بودند طرح هوش مصنوعی ما از چنان سطحی برخوردار است که بدون گذراندن مراحل، ارزش راهیابی به بخش نیمه نهایی را دارد که قرار است نیمه اول مهرماه در تایوان برگزار شود. ٥٢ طرح برتر در مرحله نیمه نهایی به قضاوت داوران گذاشته می شود و از میان آنها ١١ طرح به مرحله نهایی می رسد که جوایز نقدی بسیار بالایی به آنها تعلق می گیرد.
 به خاطر راهیابی این پتنت به مرحله نیمه نهایی، من به همراه همکارم با هزینه مایکروسافت به تایوان میروم. مهندس مولوی که به تازگی در گزارشی که از سوی شبکه تلویزیونی CNN پخش شد، به عنوان