::غزليات امام خميني::

بيــــدل كجـــا رود به كه گويد نياز خويش؟ با ناكسان چگونه كند فاش، راز خويش؟

با عــــــــاقلانِ بى‏خبر از ســــوز عاشقى نتــوان درى گشود ز سوز و گداز خويش

اكنــــــون كـــه يار، راه ندادم به كوى خود مـــــا در نياز خويشتن و او به ناز خويش

با او بگــــو كه گوشه چشمى ز راه مهر بگُشــــــا دمى به سوخته پاكباز خويش

مـــــــــــــا عاشقيم و سوخته آتش فراق آبـــــــى بريز با كف عاشق نواز خويش

بيچاره‏ام ز درد و كسى چاره ساز نيست لطفــــى نماى با نظر چاره ساز خويش

با مـــــــوبدان بگو، ره ما و شما جداست ما با ايـــاز خويش و شما با نماز خويش

كيست كــــــــــــآشفته آن زلف چليپا نشود?! ديده اى نيست كه بيند تــــو و شيـــدا نشود

نـــــــــــــاز كن ناز ، كه دلها همه در بند تواند غمزه كن غمزه كـــه دلبـــر چو تو پيدا نشود

رُخ نمــا تا همه خوبان خجل از خويش شوند گر كشى پرده ز رُخ كيست كه رسوا نشـود

آتش عشق بيفـــزا، غمِ دل افــــــــــزون كن اين دل غمزده نتــــوان كه غم افـــزا نشـــود

چاره‏اى نيست بجـز سوختن از آتش عشق آتشـــى ده كــــه بيفتـــــد به دل و پا نشود

ذرّه‏اى نيست كه از لطف تو هامــــــــون نبود قطره‏اى نيست كه از مهـــر تــو دريا نشود

سر به خاك سر كوى تو نهد جان، اى دوست جان چه باشد كه فــــداى رُخ زيبــــا نشود

در دلـــــــم بــــــــود كه آدم شوم امّا نشدم بــــى‏خبر از همه عالم شوم امّا نشدم

بـــــــر درِ پيــــــرِ خــــــرابــــات نهم روى نياز تا بــه اين طايفه محرم شوم امّا نشدم

هجرت از خويش كنم خانه به محبوب دهم تا بـــه اسمـــــاء معلَّم شوم امّا نشدم

از كف دوست بنوشم همه شب باده عشق رستــــه از كوثر و زمزم شوم امّا نشدم

فــــــــــارغ از خـويشتن و واله رخسار حبيب همچنــــان روح مجسم شوم امّا نشدم

سر و پا گوش شوم پاى به سر هوش شوم كـــــز دَم گرم تو مُلهَم شوم امّا نشدم

از صفــــــا راه بيابــــــم به ســــــــوى دار فنا در وفــــا يــــــار مسلّم شوم امّا نشدم

خواستم بر كنم از كعبه دل، هر چه بت است تــــا بــــرِ دوست مكرّم شوم امّا نشدم

آرزوهــــا همـــــه در گور شد اى نفس خبيث در دلــــم بــــود كـه آدم شوم امّا نشدم

اى خوب رخ كه پـــــرده نشينى و بى‏حجاب اى صـــــــــدهزار جلـــــــوه‏گـر و باز در نقاب

اى آفتــــــــــابِ نيمــــه شب اى ماهِ نيمروز اى نجم دوربين كـــــه نـــه ماهى نه آفتاب

كيهان طلايه دارت و خــــــورشيد ســـايه‏ات گيســـــــــوى حــــــور خيمــه ناز تو را ،طناب

جانهاى قدسيــان همه در حسرتت به سوز دلهــــــاى حوريـــــــان همـه در فرقتت كباب

انمـــــــوذج جمــــالى و اسطــــــوره جــلال درياى بيكــــــــرانى و عالـــــم همــــه سراب

آيــــــا شــــود كه نيم نظر ســـــــوى ما كنى تا پــــــــر گشــــــوده ،كوچ نماييم از اين قِباب

اى جلــــــــوه ات جمـــــــــالْ دهِ هرچه خوبرو اى غمزه ات هلاكْ كنِ هر چه شيخ و شاب

چشـــــم خرابِ دوست ،خــــرابم نموده است آبـــــــادى دو كـــــــوْن به قربـــان اين خراب

بــــــر در ميكــــــــــــده بگذشته ز جان آمده‏ام پشت پايى زده بر هر دو جهان آمده‏ام

جــــــــان كه آيينه هستى است در اقليم وجود بـــر زده سنگ به آيينـــه جــان آمده‏ام

ســــــــرّهستى چو نشد حاصلم از ملك شهود در نهانخـــانه ، پى ســـرّ نهــــان آمده‏ام

جلــــــــــوه روى تو بى منّت كس مقصود است كـــاين همه راهْ كران تا به كران آمده‏ام

دستگيـــــــــرى كنم اى خضر ،كه در اين ظلمات پــــى سرچشمــــه آب حَيــَوان آمده‏ام

همّت اى دوست كه من چشم ببستم ز جهان به ســــر كوى تو چشمِ نگران آمده‏ام

خوشدل از عاقبت كار شو اى «هندى» از آنك بر در پيــــر ره از بخت جـــــوان آمده ام

از غــــم دوست در اين ميكده فــــرياد كشم داد رس نيست كـه در هجر رخش داد كشم

داد و بيــــداد كه در محفل ، مــــا رندى نيست كــــه بــــرش شكوه بــرم ،داد ز بيداد كشم

شاديــــم داد، غمم داد و جفـــــــــا داد و وفا بــا صفـــا مـــنّت آن را كـه به من داد، كشم

عـــــاشقم، عــــاشق روى تو، نه چيز دگرى بــــار هجــــــران و وصالت به دل شاد كشم

در غمت اى گل وحشىِ من اى خسرو من جــــور مجنــــون ببـــــرم، تيشه فرهاد كشم

مُـــــردم از زنـــدگىِ بى تو - كه با من هستى طــــرفه ســرّى است كه بايد برِ استاد كشم

سالهــــا مـــــى گــــــذرد، حادثه ها مى آيد انتظـــــار فـــــــرج از نيمـــــه خــــــرداد كشم

مــــن خراباتى‏ام از من سخن يار مخواه گنگم از گنگ پريشان شده گفتار مخواه

من كــه با كورى ومهجورى خود سرگرمم از چنين كور تــــــــو بينايى و ديدار مخواه

چشم بيمـــــار تو بيمــار نموده است مرا غير هــــــذيان سخنى از من بيمار مخواه

با قلنـــدر منشين گر كه نشستى هرگز حكمت و فلسفـــه و آيـــــه و اخبار مخواه

مستم از باده عشق تو و از مستِ چنين پند مردان جهــــان ديده و هشيار مخواه

غــمى خواهم كه غمخوارم تـو باشى دلــــــى خواهم دل آزارم تو باشى

جهــــــــان را يك جـــوى ارزش نباشد اگر يــــــــــــارم اگر يارم تو باشى

ببــوسم چــــوبـــه دارم به شـــــــادى اگر در پـــــــــــاى آن دارم تو باشى

به بيمـــــارى دهــــم جان و سر خود اگر يار پـــــرستارم تـــــــــو باشى

شــــوم اى دوست پرچمدار هستى در آن روزى كه ســـردارم تو باشى

رسد جــــانم به فـــوق قاب قوسين كه خورشيد شب تــــارم تو باشى

كِشم بــــــار امـــــــــانت با دلى زار امـــــانتـــــدار اســــرارم تو باشى

بــــا كــــــه گويم غم ديوانگى خود جز يار؟ از كه جويم ره ميخــانه به غير از دلدار؟

سرّ عشق است كه جز دوست نداند ديگر مــى‏نگنجد غم هجـــران وى اندر گفتار

نــــو بهـــــــار است، درِ ميكـده را بگشاييد نتـــــوان بست در مـــيكده در فصل بهار

بــــاده آريد در اين فصل بـــــه ياد سـاقى نســـــزد رفت به گلــزار بدين حال خمار

خَم زلفـــــــى بگشا، اى صنم باده فروش! حـــاجت اين دل غمگين به سر زلف برآر

روز ميلادِ مهين عاشــــق يار است امروز مـــــــددى كن، سر خُم را بگشا بر ابرار

حالتــــــــى رفت ز ديدار رُخش بر مستان مى‏نگويم به كسى، جز صنم باده گسار

آن نـــــالـــــــه ها كه از غم دلـــدار مى‏كشم آهــــى‏است كــــــز درون شـــرربار مي ‏كشم

بــــــــا يـــــار دلفريب بگـــــــو: پــــرده برگشا كــــــز هجــــــــر روى مــــاه تو، آزار مي ‏كشم

منصـــــــور را گـــــذار كـــه فرياد او به دوست در جمـــــع گلــــــرخــــــان به سرِدار مي ‏كشم

ســـــاقــــى بريز بــــاده به جامم كه هجر يار بــــــارى‏است بس‏گــــران به سربار مي ‏كشم

گفتــى كه دوست باز كند، در به روى دوست اين حســــرتى است تازه كه بسيار مي ‏كشم

كـــــوچك مگيــــــر كلبـــــه پيـــر مغان كه من بــــــوى نگــــار زان در و ديــــــوار مي ‏كشم

ســـــالك! در اين سـلــــوك به دنبال كيستى؟ مـــــن يــــــــار را بــــــه كوچه و بازار مي ‏كشم

بهار آمد كه غم از جان برد غم در دل افزون شد چه گويم كز غم آن ســـــروِ خندان جان و دل خون شد

گـــــروه عــــــاشقان بستند محملهــا و وارستند تو دانـــــــى حال مـــا واماندگان در اين ميان چون شد

گل از هجـــــران بلبل، بلبل از دورىِ گــل هر دم بطرْف گلستان هر يك به عشق خويش مفتون شد

حجاب از چهره دلــــــــــــــدار ما باد صبـا بگرفت چـــــو من هر كس بر او يك دم نظر افكند، مجنون شد

بهــــــــار آمد ز گلشن بــــــرد زرديها و سرديهــا به يُمن خور، گلستان سبز و بستان گرم و گلگون شد

بهـــــــار آمــــــد بهــــــار آمـــد بهار گل‏عذار آمد به ميخــــــواران عــاشق گو خمار از صحنه بيرون شد

بــــر در ميكـــده‏ام پرسه زنان خـــواهى ديد پيــــر دلبــــــاخته ،با بخت جوان خواهى ديد

نــــو بهــــار آيـــــد و گلـــــــــزار شكوفا گردد بــــى‏گمــــان كوتهى عمر خزان خواهى ديد

مرغ افسرده كه در كنج قفس محبوس است بــــر فـــــــراز فلك از شوق پران خواهى ديد

سوزش بـــاد دى از صحنه برون خواهد رفت بـــــارش ابــــــر بهــارى به عيان خواهى ديد

قـــــــــوس را باد بهارى به عقب خواهد راند پس از آن قوس قزح را چو كمان خواهى ديد

دلبــــــر پردگى از پـــــــرده برون خواهد شد پــــرتـــــو نور رُخش در دو جهان خواهى ديد

غم مخور ايّام هجران رو به‏پايان مى‏رود اين خمـــارى از سر ما مــــى‏گساران مى رود

پــــرده را از روى ماه خويش بالا مى‏زند غمزه را سر مى‏دهد غم از دل و جان مى‏رود

بلبل انـــدر شاخسار گل هويدا مى‏شود زاغ بـــا صـــد شرمســـارى از گلستان مى‏رود

محفل از نــــور رخ او نورافشان مى‏شود هر چـــه غيـــر از ذكــر يار از ياد رندان مى‏رود

ابرها از نـور خـورشيد رخش پنهان شوند پــــرده از رخســــار آن سرو خـــرامان مى‏رود

وعده ديــدار نزديك است ياران مژده باد روز وصلش مـــــى رسد ايّام هجران مى‏رود

عمرى گذشت و راه نبردم به كـوى دوست مجلس تمــــــــام گشت و نـــــديديــم روى دوست

گــــلشن معطّــــــــر است سراپا ز بوى يار گشتيم هــــركجــــــــــــــا نشنيديــم بــوى دوست

هر جا كه مى روى ز رخ يار روشن است خفــــــــاش وار راه نبـــــــــــــرديـــم ســوى دوست

ميخوارگـــــــــــانِ دلشده ساغـر گرفتـه اند ما را نَـــــــمــى نصيب نشـــــد از سبـــــوى دوست

گوش مـــــــــــن و تــو وصف رُخ يار نشنود ورنــــــــه جهــــــــان نـــــــدارد جــز گفتگوى دوست

با عـــــــــاقلان بگو كه رُخ يار ظاهر است كاوش بس است اين همــــه در جستجوى دوست

ســــــاقى ز دست يار به ما باده مى دهد بـــــــر گيـــــر مى تـــــو نيز ز دستِ نكـــوى دوست

بــــــرخيز مطربا كه طرب آرزوى ماست چشم خــــرابِ يارِ وفــــــــــادار سوى ماست

ديـــــوانگى عاشق خوبان ز باده است مستى عاشقـــــــــان خدا از سبوى ماست

مـــــــــــــا عاشقان ز قله كـوه هدايتيم روح الامين به « سدره » پى جستجوى ماست

گلشن كنيد ميكــــــــــده را اى قلندران ! طيـــــــــر بهشت مــى‏زده در گفتگوى ماست

با مطربان بگــــــو كه طـــرب را فزون كنند دســـت گــــداى صومعه بالا به سوى ماست

ســــاقى بـــــريز باده گلگون به جام من اين خُـــــــمِّ پــُــــر ز مى سببِ آبروى ماست

بـــــــاد بهــــــــــار پــرده رخسار او گشود ســـــرخىّ گــــــــل ز دلبر آشفته روى ماست

اى پــــــردگى كه جلوه ات از عرش بگذرد مهــــــر رُخــــت عجين به بُن موى موى ماست