«««مرز میان اصول گرایی و اصلاح طلبی»»»

دکتر محمد يوسفی                       

مجلس هشتم: حد و مرز اصول گرایی و اصلاح طلبی کجاست و چه کسی آن را تعیین می کند؟ اگر در جامعه امروز ما اصول گرایی به معنای گرایش به ارزشهای اسلامی است کدام مسلمان است که این ارزشها را قبول نداشته باشد و اگر اصلاح طلبی به معنای تلاش برای اصلاح کاستیها و نقایص موجود در جامعه است کدام عقل سلیمی است که آن را نپذیرد؟

                                                          ************

مشکل از آنجا ناشی می شود که عده ای کلمه حقی را بر لب می رانند و مطلب باطلی را از آن اراده می کنند. امام حسین (ع) هنگام خروج از مدینه فرمود من برای اصلاح دین جدم قیام می کنم. راستی چه کسی اصول گراتر از امام حسین (ع) سراغ دارید؟
روزی که از امام علی )ع) خواستند حکومت را بپذیرد آیا شرط نکرد اگر از اموال بیت المال در کابین زنان چیزی وجود داشته باشد آن را بیرون خواهد کشید؟ آیا اصول گراتر از امام علي (ع) سراغ دارید که قصد اصلاح این جامعه را می کند؟ آیا از امام راحل کم سراغ دارید که برای اصلاح امور، فرمانهای انقلابی و آتشین صادر فرمودند در حالی که به مذاق عده ای خوش نمی آمد؟ آیا نشنیدیم که امام راحل فرمودند که اگر 124000 پیغمبر با هم بیایند هیچ اختلافی بین آنها ایجاد نمی شود؟
این همه تفرقه و تشتت ناشی از چیست؟ آیا درد دین داشتن است یا خدای نکرده حب نفس؟ چرا امروز هر کدام از ما دیگری را مورد اتهام قرار می دهیم؟ چرا اگر کسی دم از اصول و اصول گرایی زد مورد تکفیر اصلاح طلبان قرار می گیرد و اگر دم از اصلاح طلبی زد مورد تکفیر اصول گرایان؟ این تذهبون؟
آیا یک اصول گرا نمی تواند اصلاح طلب باشد و یا بالعکس؟ آموزه های دینی می گوید جمع بین این دو اگر شیطنتی در بین نباشد یا غفلتی ناآگاهانه رخ ندهد، مشکل نیست.
آن چه امروزه ما مشاهده می کنیم به نظر می رسد اگر ناشی از حب نفس نباشد، از غفلت و ساده اندیشی است. در حالی که این جامعه برای رسیدن به اهداف بلند و متعالیش احتیاج به اتحاد و انسجام دارد عده ای ناآگاهانه و عده ای مغرضانه در صدد ایجاد تفرقه و جدایی بین صفوف یاران انقلاب و فرزندان اسلام می باشند. آیا از یاران منتسب به امام در هر دو جریان وجود ندارند؟
آیا واقعاً یک مرز بلند بین دو جریان وجود دارد که آن ها را به طوری از هم جدا نگه داشته است که حتی یک نقطه مشترک هم ندارند؟ به یقین این مرزپوشالی است و به شجاعانی احتیاج دارد که این مرز پوشالی را از بین برده و اسباب دوستی، مودت و وحدت هر دو جریان را فراهم نمایند. باید دید در اواخر سالی که با تدبیر و درایت رهبر معظم انقلاب به نام سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نام گذاری شده است چه کسی یا کسانی فاتح این مرز پوشالی خواهند بود و شکستن این مرز پوشالی را به نام خود و یارانشان ثبت خواهند نمود. باشد که یک بار دیگر همدلی و همراهی یاران انقلاب، ذائقه این ملت را در آغاز سال جدید شیرین نماید و شرنگ تلخی و تلخ کامی را به دشمن بچشاند. باشد که  انتخابات 24 اسفند قبل از اینکه محکی برای شناختن نمایندگان واقعی ملت باشد، آزمونی موفقیت آمیز برای کسانی باشد که خود را سردمدار دو جریان می دانند. یقیناً این اتحاد و همدلی ملت را در راهی که برگزیده مصمم تر و دشمن را مأیوس تر و درمانده تر خواهد نمود.