ديوان امام – رباعيات

**********

آن كيست؟

آن كيست كه روى تو به هر كوى نديد؟                  آواى تو در هر در و منزل نشنيد؟

كو آنكه سخن ز هركه گفت  از تو نگفت؟           آن كيست كه از مى وصالت نچشيد؟

*******

از دست تو

از دست تو در پيش كه فرياد برم                 از دادستان همچو تويى داد برم

گر لطف كنى  نــــــوازيم با نظرى                  صاحب نظـران را همه از ياد برم

*******

اسير نفس

فاطى اگر از طارم اعلا گذرى              از خـــــــاكْ گذشته، از ثريا گذرى

هيهات، كه تا اسير ديو نفسى       از راه « دَنى » سوى « تَدَلّى»گذرى

********

افسوس

افسوس كه عمر در بطالت بگذشت                   با بارِ گنه  بدونِ طاعت بگذشت

فــــــــــردا كه به صحنه مجازات روم                   گويند كه هنگام ندامت بگذشت

*******

اى پير

  اى پيــــر  بيا بحق من پيرى كن              حـالـــم دِه و ديوانه زنجيرى كن

از دانش و عقل  يار را نتوان يافت           از جهل در اين راه مددگيرى كن

*******

اى عشق

اى ديده  نگر رُخش به هر بام و درى       اى گوش  صداش بشنو از هر گذرى

اى عشــــق  بياب يار را در همه جا        اى عقــــل  ببند ديده بـــى‏خبــــرى

*******

بنما نظرى!

  اى شادى من  غصّه من  اى غم من         اى زخم درون من و اى مرهم من

بنمـــا نظـــــرى  بذرّه اى بى‏مقدار           تــــا بـــر سر آفاق رود  پرچم من

*******

جمهورى اسلامى

 جمهورى اسلامى ما جـــــاويد است          دشمن ز حيات خويشتن نوميد است

آن روز كه عالم ز ستمگر خالى است         ما را و همه ستمكشان را عيد است

*******

خورشيد جهان

بيدار شو اى يار  از اين خواب گران      بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عيان

تا خوابى  در خودىّ خود پنهانى        خورشيد جهان بُوَد ز چشم تو نهان

*******

رسواى تو

پروانه  شمــــعِ رُخِ  زيبـــاى  توام         دلبــــاختۀ قــــامت رعناى توام

آشفته‏ام از فراقت  اى دلبر حُسن     برگير حجاب من كه رسواى توام

*******

شمع محفل

اى روى تو شمع محفل بيماران     وى يــــاد تو مرهم دل بيماران

بر بستر مــــرگ ما، طبيبانه بيا       اى ديدِ تو حلّ مشكل بيماران 

******************  

*************  

*********  

**** 

*